Δευτέρα 14 Ιουλίου 2025

Ικέτης

 

Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος.

Νύχτα από βράχο σε βράχο,

παρηγοριά το νιο φεγγάρι.

«Διψώ». Ψιθύρισα.

 

«Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισαν.

Κοίταξα τ’ απάνθρωπο βλέμμα.

Θυμήθηκα την αγκαλιά της μάνας.

Όχι το μελαμψό πρόσωπό της.

 

«Προχώρα ή πίσω». Διέταξαν.

Δεν ήξερα πού.

Ξένος κι άπατρις.

Άγρια Φύση. Ίδια ο άνθρωπος.

Τετάρτη 20 Μαρτίου 2024

Ποιητική Λογιστική


(Στη μνήμη του Ν. Εγγονόπουλου)

Αγουροξυπνημένος ο ουρανός αποζητά μια πρωινή ρουφηξιά.
Τα ψηφία κατρακυλούν κι οι δείκτες μουντοί, καθηλωμένοι.
Ο συνεπιβάτης αναρωτιέται, υπογράφοντας δαπάνες λογισμού.
Μεσημέρι, ποδηγετώ με λαιμαργία τον Κηφισό, αποδρώντας.
Το ποιητικό σου νεύμα μ’ επανακαθορίζει.
Μελετητής πια, αναψηλαφώ τα γραπτά σου.
Δέος κι ευγνωμοσύνη, σε χώρο υποβλητικό κι αγέρωχο.
Λοξοκοιτώ τους πίνακες, οσφραινόμενος τον οίστρο σου.
Αγγίζω τη σκέψη σου, σε ταξίδια ποιητικά.
Μια στάλα καπνού και το μυαλό ιππεύει ξανά στο σύμπαν.
Αναλογίζομαι επαναστάσεις για Ελευθερία και Δικαιοσύνη.
Φτωχός λογιστής με ποιητική, ή ποιητής με πεζή λογική…
Νύχτα, προσμετρώ εικόνες κι απολεσθείσες ταυτότητες.
Μακριά από τα όρια εξουσίας και τα «επιβάλλεται».
Στέκεις εκεί. Σαν άλλος Μπολιβάρ κι ωραίος σαν Έλληνας!
Α.Π.

Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2024

Μεταφορικές κυριολεξίες

 

Συνέλεξα εξισώσεις.

Πείστηκα για την Κυριολεξία.

Διαπίστωσα πορείες αληθινές,

πλην όμως ελλιπείς.

 

Εξέφρασα στοχασμούς.

Πίστεψα στη Μεταφορά.

Κατέληξα σε δρόμους πληθωρικούς,

πλην όμως ανακριβείς.

 

Τα μονοπάτια μού φάνηκαν απάτητα.

Έπλεξαν Μαθηματικά και Λογοτεχνία

Συνόδευσε το μυαλό μου η σύνεση, ενώ

παρότρυνε την ψυχή μου η λαχτάρα.

 

Τα συναισθήματα, ωστόσο,

εκδήλωσαν ανάρμοστη συμπεριφορά.

Μετέβησαν προς συμμόρφωση,

παραμένοντας μόνο τα χρειώδη.

 

Αν θελήσει η Λάχεσις,

θα λοξοδρομήσω.

Οι ατραποί ας μη χαρτογραφηθούν ακόμη.

Δίχως φαντασία, αβάσταχτη η ζωή.

 

Τελικά τα μόνα που τεκμηριώνονται,

είναι η αρχή και το τέλος.

Μερικές ουλές στο σώμα μου

ίσως υπονοήσουν όσα βάδισα.

Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2024

Καληνύχτα....



Στα κόκκινα μπαλκόνια της πλατείας,
φωνασκεί μια απόκοσμη δυσοσμία.
Ο ημιθανής χλαμυδοφόρος κοιτά χαμηλά,
αρνείται να σηκώσει το βλέμμα.
Τριάντα τρείς γύπες κυκλώνουν,
-το σάπιο κορμί αναδύει αποφορά
προδιαγεγραμμένη καιρό-
χωρίς ίχνος αιδούς.
Ο όχλος παραληρεί,
ο ληστής υπήρξε αθώος.
Το δήλωσε κι ο θεατρικός δικαστής,
νίπτοντας το μυαλό τους.
Κι η πόλη;
Για μια ακόμη φορά σκοτείνιασε,
δε φώτισαν οι αχτίδες,
έδυσαν, χωρίς ταραντατζούμ.

Κυριακή 9 Απριλίου 2023

Απρίλης

 

Θέλησε να ξαναγίνει παιδί,

να ορμίσει στα καταπράσινα λιβάδια,

να φεγγοβολήσει σε γιορτές και μαζώξεις,

να γευτεί λευκό και γαλάζιο.

 

Είναι ο μήνας του κίτρινου και της Λαμπρής.

Κι αν ακόμα ο χειμώνας ξοφλά τα γκρι χρέη του,

κι αν τ’ άνθη δεν έχουν λουλουδιάσει παντού,

καλοκαιρία προμηνύεται, με το πορτοκαλί να κυλά υπέρ της.

 

Μόνη, σπαρμένη με παπαρούνες και ασπαλάθους,

φροντίζεις να κρύβεσαι στο παχύ στρωσίδι της γης,

να μονολογείς ανέμελα τη ζωή, να ονειρεύεσαι χαμόγελα.

 

Περίμενε μικρή μου, η άνοιξη είναι μόνο η αρχή.

Νιώσε τη δύναμή της να κυριαρχεί γύρω σου.

Οσμίσου την ορμή των χρωμάτων.

Πότισε τους κάμπους που διψούν.

 

Μια μωβ σταγόνα στα χείλη σ’ αφυπνίζει.

Άκου ομορφιά μου, ο Απρίλης δε σε ξεγέλασε;

Δεν ήρθε η ώρα για την παλέτα που περιμένεις.

Οι κόκκινες καμπάνες δε σήμαναν ακόμη.

 

Α.Π.                                                                                 

 

Παρασκευή 17 Μαρτίου 2023

Το Λάθος

Άσε με να απολαύσω τα λάθη.
Οσφραίνομαι τα ημιτελή διαμερίσματα.
Λατρεύω το ημίφως του σκυροδέματος.
Ζω σε μια συννεφιασμένη θνητότητα.
 
Είπα θα μείνω μικρός κι ασήμαντος.
Θα παραμείνω ελαττωματικός για τον κόσμο τούτο.
Αν το σύμπαν σας είναι τέλειο, ας αποτελώ εγώ τη μαύρη τρύπα.
 
Χθες, μού πρότειναν να στοχεύσω στην πρώτη θέση.
Χόρτασα από στημένες αριστείες και ψεύτικες προωθήσεις.
Με οδήγησαν σε απατηλά μονοπάτια. Η απάντησή μου.
 
Ακόμα κι η ποίησή μου είναι μια εξαίρεση.
Δεν έχει κανόνες, ούτε ρυθμό.
Παραμένω ξεκούρδιστος κι ανέμελος κιθαρωδός.
 
Κι αν δεν είμαι πρότυπο για τις φωταγωγήσεις σας,
κι αν δεν με κυκλώνουν οι ματαιοδοξίες σας,
ένα στενό ημιυπόγειο κρατά σφιχτά τα οράματά μου.
 
Πλούσιος με τη μοναξιά.
Ερωτευμένος με τη φαντασία.
Ευτυχής με τις ατελέσφορες λέξεις.
 
Κατά τ’ άλλα ένας απαθής ποιητής.
Βέβαιος για αυτά που έπραξα.
Γερασμένος για όσα ακολουθούν.

Λάθος μου.        

Μάρτης


Τα βράδια του Ιανού αναλογίζομαι πρόσωπα γυναικών,
πόσο σου μοιάζουν τρελέ μου Μάρτη,
τη μια χαμογελούν, την άλλη κλαίνε γοερά.
 
Μια μ’ ανεβάζουν στα ουράνια κι άλλοτε με καταθλίβουν.
Αν ήσουν άνθρωπος, θα ανήκες στον κύκλο των Διδύμων,
γιατί μπορείς να ξεγελάς με την ευχαρίστηση δική σου.
 
Μη με προκαλείς Μάρτη μου καλέ,
γιατί θα σου θυμίσω ότι η άνοιξη απλώνεται μπροστά σου.
Όσα τερτίπια κι αν σκαρφιστείς, τα όνειρα της φύσης ξυπνάνε,
γεύονται τη δύναμη της Φύσης κι ο κόσμος προχωρά.
 
Ξέρω, μπορείς πάντοτε να φανείς σκληρός κι άκαρδος.
Μπορείς ν’ αρπάξεις πολύτιμες ψυχές κι όνειρα.
Ντροπή σου!
Την άνοιξη δεν θα την αποτρέψεις.
 
Ίσως την αναβάλλεις για λίγο, αλλά σύντομα θα ‘ρθει η Ελπίδα.
Σαν κορίτσι είκοσι χρονών, θα γελάσει και θα πει καλησπέρα!
 
Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι πρόσωπα χαρούμενα.
Η άνοιξη κι αν δεν το κατάλαβες, έφτασε.
Τουλάχιστον αυτό μου ψιθύρισαν στ’ αυτί!

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2023

Φλεβάρης

 

Ξεπρόβαλε αργά κι ο Φλέβαρος,

Χωλός, σκυφτός, λιγοστός ανάμεσα

στη χλίδα του Γενάρη και την ανθοφοριά του Μάρτη.

Κρατά κλειστά χαρτιά, έτοιμος πάντα να σ’ εκπλήξει.

Κι αν θες τη μια να του θυμώσεις, την άλλη τον περιγελάς.

Ποτές του δε χαμογελά.

Σκοτεινός, κρυψίνους, μυστικός…

Μήτε πρωί ο σκυθρωπός καφές, μήτε το ψυχρό απόσταγμα το βράδυ

αλλάζουν στον γεροξεκούτη μυαλό και ρότα.

Θα φλεβαρίσει, ετσιθελικά, αποσιωπώντας την εσχατιά της φράσης.

Μη χάνεις την καρτεριά σου.

Σφυρηλάτησε το μέσα σου γιατί έχεις δρόμο ακόμη.

Σχώρνα την ανημπόρια του, χάριν της εαρινής Πανσελήνου.

Θυμήσου! Η ζωή είναι δική σου. Όρισέ την!

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2022

Μάνα μου Ελλάς

 Τυραννισμένη και σωριασμένη στα ερείπιά σου⸳

Αναζητάς μια ρανίδα πορφύρας απ’ τα παιδιά σου.
Συνεχίζεις κάθε μέρα όλο και πιο πολύ να σταλάζεις αίμα.
Προστρέχεις στον κίνδυνό τους,
μια στοργική αγκαλιά για τα λάθη τους.
Στο νεκροκρέβατο της καλοσύνης σου,
έχεις έναν ψίθυρο παρηγοριάς.
Σαν άλλη μάνα απλώνεις συγχώρεση.
Αγνώμονες, στέκονται εμπρός σου με στεφάνια υποκρισίας.
Καπηλευτές στολισμένοι και άκυροι εμπνευστές της ιστορίας σου.
Εκεί στην άκρη της παρωδίας, ένα μικρό παιδί σ’ αγγίζει.
Φτωχοντυμένο και ξυπόλητο τεντώνει το χέρι του.
Κλείνεις τη χούφτα του.
Μια δέσμη ολάνθιστα γιασεμιά μοσχοβολούν στην παλάμη του.
Ένα πλατύ χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό του σε ένιωσε.
Ευτυχία είναι η μάνα που μοιράζει ψωμί.
Αισιοδοξία είναι ο πατέρας που αγκαλιάζει τα παιδιά του.
Λαμπρή είναι η γη ν’ ανθίζει για όλους.
Δύναμη είναι να πατάς γερά στη γη με συνοδοιπόρους.
Πατρίδα σημαίνει να δεις μια μέρα με καλοσύνη τον κόσμο.
Ζωή γεννιέται, αν αγαπήσεις αληθινά έναν τόπο.

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2022

Οκτώβρης

 Σήμερα απόσταξα λίγη μοναξιά. Σκέφτηκα να πιώ μια γουλιά.

Είχε έρθει το τέλος της μέρας κι η κόπωση της οχλοβοής μεγάλη.
Ανέταξα τα σπασμένα μέλη του μυαλού και βυθίστηκα στην απομόνωση.
Άνοιξα την πόρτα να καλωσορίσω τη δροσιά της φθινοπωρινής αυγής.
Το χαμόγελο μιας ξέγνοιαστης Παρασκευής με γέμισε ελπίδα.
Με την οσμή του καπνού να ρουθουνίζει το βράδυ, γεύομαι το ζεστό κρασί.
Πορφυρό, σαν επανάσταση.
Ήταν το γνέψιμο των καρδιακών φίλων που με σήκωσαν από τη μελαγχολία.
Διέκρινα το θολό πρόσωπο του φτερωτού να με καλεί κοντά του.
Ο ύπνος γλυκός και ψυχρός, αναστάτωσε τον νου που αποζητά λίγη ηρεμία.
Άστε με να πλήξω στη γωνιά του εγκεφάλου που γράφει «μην ενοχλείτε».
Επιτέλους Σαββατοκύριακο, όλα τα όνειρα θα γίνουν πράξη.
Λίγος χρόνος να αρμέξω τη μέρα, πριν γυρίσει η σελίδα. Θα τα καταφέρω.
Είμαι αρκετά, ας μείνει οφειλή για την επόμενη φορά.
Προσμένω την αχλή του χειμώνα με ξηρούς καρπούς, για να γλυκάνω τη σκέψη.
Είναι κι αυτή η μαύρη νύχτα που διαρκεί. Σκοτάδι προετοιμασίας.
Όταν πλησιάσει το ξημέρωμα, θέλω να είμαι έτοιμος.
Μόνος. Με παρέα. Με έρωτα. Με ζωή.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

Σχολικόν έτος

Εκεί. Στην άκρη του χρόνου, μεταξύ θρανίου και σχολείου,
εναπόθεσα μια δέσμη μελλοντικών ονείρων.
Μικρός κι αφελής πάντα,
βρισκόμουν στο μεταίχμιο χρέους και φαντασίας.
Όποτε κέρδιζε η υποχρέωση, έσβηνε το όραμα.
Ξανά. Παίδευσα τη σκέψη με την Άλγεβρα,
τον νου με τη Γλώσσα.
Διαίρεσα το πλημμέλημα.
Εν τέλει πολλαπλασίασα το ψέμα.
Μεταξύ γινομένου και πηλίκου, αποκαθηλώνω τον χώρο.
Βροχής πεσούσης, κοιτώ το παράθυρο.
Η γενική απόλυτη γκριζάρει το τσιμέντο.
Με προσκαλεί να δραπετεύσω,
όμως το χρέος νικά τη φαντασία για ακόμη μία φορά.
Τα χρόνια μαθητείας παρήλθαν,
η εργασία αλητείας συνεχίζεται…
Εκπαιδεύτηκα μαθητής συνεπής κι επιμελής, δίχως φύση.
Μόνο σκυρόδεμα.
Ανταμοιβή μου το τίποτα.
Τώρα. Ίσως χαρίσω λίγα απ’ τα όνειρά μου,
έμαθα πια να υπηρετώ μόνο τα χρέη.

Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2022

Σεπτέμβρης

 

Σεπτέμβρης, ένας λοξός μήνας.
Σβήνει το θέρος, καθώς τα άνθη λιώνουν.
Όμως κάτι αντιστέκεται, που ξεπερνά τη θλίψη.
Εκεί που ξεκινά η μελαγχολία, βλέπεις έμπνευση.
Εκεί που η βροχή δυσθυμαίνει, αντικρύζεις δημιουργία.
Μήνας παραδοξοτήτων και οργασμών. Τελικά;
Δεν επιτρέπεις στη βροντή να πλαγιάσει.
Τρυγάς το «μ», αναζητώντας το μεδούλι του φθινοπώρου.
Το καλοκαίρι είναι εδώ. Τα λουλούδια λιωμένα, ακόμη αναπνέουν.
Κι εσύ, μπερδεμένος όπως πάντα, ζητάς απ’ τη Σελήνη καληνύχτα.
Μια ρουφιξιά καπνού, κι οι νύχτες απλώνουν υγρασία με ψύχρα.
Ο Σεπτέμβρης ήρθε,
σε σένα απομένει να επιλέξεις από τις αλλοκοτιές του!

Σάββατο 27 Αυγούστου 2022

Δεκαπενταύγουστος

Ένα μνημονικό κερί συνοδεύει την κατανυκτική εναπόθεση στο άλλοτε.

Έμεινα ώρες ακούγοντας το βαρύ, σαν ψαλμωδία, βουητό των κυμάτων.
Παρατηρούσα τη θάλασσα, οι εικόνες του χθες έτρεχαν να προαναγγείλουν το δείλι.
Το κάμα του Δεκαπενταύγουστου αναμετρούσε την οχλοβοή των τζιτζικιών.
Το μελτέμι ξέφευγε απ’ τα δεσμά του ήλιου καλπάζοντας στις άκρες του αρμυρικιού.
Όσο κι αν ξόδεψα από τη μνήμη μου, δεν μπόρεσα να επαναφέρω την αθωότητα.
Έμεινε κρυμμένη ανάμεσα στα πλακόστρωτα μονοπάτια.
Στις σχισμές της καλογυαλισμένης, από τον χρόνο, πέτρας
έθαψα την καλοκαιρινή ανεμελιά.
Φόρτισα το μυαλό με καλούδια του ονείρου και σμίκρυνα τον χρόνο.
Σε μια στιγμή απόμεινα μόνος και στεγνός με τη μυρωδιά του θυμαριού,
δίχως ένα χαλινάρι να τιθασεύει τον νου.
Κάπου εκεί στον ορίζοντα πρόβαλε το λευκό ξωκλήσι.
Το κερί άναψε, αλμυρίζοντας τα στενά και σκοτεινά σοκάκια της σκέψης μου.
Μέλι και κρασί, η οικεία οσμή, που συχνάζει κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Πλαστοπροσωπία


Μια ζωή αναζητώ την ταυτότητα, απολέσας προ πολλού την προηγούμενη.
Βαδίζω διστακτικά πάνω σε κινούμενες εικόνες.
Μπροστά μου απλώνεται το λιβάδι στιγμών, μα εγώ διστάζω.
-Μήπως είδατε την ταυτότητά μου; Ήμουν μικρός, αλαζόνας, μ’ ένα σαρδόνιο χαμόγελο.
-Λυπάμαι κύριε, μάλλον τη χάσατε καθώς προχωρούσατε.
-Πιθανώς!
Ίσως τη λησμόνησα εσκεμμένα. Ίσως παραπάτησα στη γλιστερή μνήμη.
Κρυφακούω το μετά, αλλά μου διαφεύγουν ολόκληρες φράσεις.
Μόνο κάτι σκόρπιες λέξεις αρπάζω:
μεσήλικας, ταυτότητα, αγνώστων στοιχείων, πάσχων.
Ταξινομήθηκα στο αρχείο. Ίσως ασχοληθούν μαζί μου «μίαν ετέραν φοράν».
Προς το παρόν, προχωρώ και πάλι με αστάθεια, χωρίς συνειρμούς και όνειρα.
Μόνο αναμνήσεις στροβιλίζουν στον αέρα, κομματιασμένες κι αλειμμένες με αίμα.
-Ποιος είστε;
-Αν ήξερα, δεν θα έκανα τούτο το ταξίδι. Αναμένω να βρω σβησμένα ίχνη, απολεσθέντων αντικείμενων ή προσώπων.
Αναζητώ μια ταυτότητα έστω και (επί)πλαστή.

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2022

Αύγουστος

 Ο Τζίτζικας αναμετρά το ύψος του σε μια μονότονη συμφωνία.
Ο Αύγουστος, με τα ροδανά του χείλη, χλευάζει τη μεσημεριανή ζέση.
Ήρθε ο μήνας της ύπαρξής σου, μ’ έναν καφέ και λίγο δειλινό καπνό.
Η δροσιά του θαλασσινού μελτεμιού γνέφει στα στάχια που μύρισες χθες.
Μια βροντή ξάφνιασε τον ορίζοντα και συννέφιασε τη γαλήνη του προσώπου σου.
Απρόσμενη υγρασία κυκλώνει τα ηλιοκαμένα κορμιά, που ακούν τα έντομα να σωπαίνουν.
Επικεντρώθηκα σ’ αυτή τη Βελανιδιά του αποκαλόκαιρου, στην παχυλή σκιά του έρωτα.
Εκεί κατάλαβα τι σημαίνει Αύγουστος, όταν χάιδεψες τις νωθρές σκέψεις του μυαλού μου.
Χωρίς αιτιάσεις, μόνο λίγο κρασί και το φεγγάρι να προβάλλει απ’ τη φυλλωσιά χρειάστηκες...
για να μου πεις σ’ αγαπώ!
Ήταν ένα βράδυ του Αυγούστου που η φύση διάλεξε να αναθυμάται.
Το φθινόπωρο άργησε.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

Αιγαίο Ζωής

Ακούμπησα το βλέμμα μου στην υγρή γεύση του πελάγου.
Μείξη οίνου κι αρχαίας αρμύρας,
Ενάλιο φως από μάρμαρο και χαλκό.
Βούτηξα τη σκέψη μου με τις αχτίδες του ήλιου, μισοκρυμμένες στις σμιλεμένες πέτρες της Ιστορίας.
Ανάμεσα σε ποντοπόρα ονείρων και ανθρωποκτόνες σχεδίες.
Αέναο σουλάτσο, μέσα στον χρόνο σε αγουροξυπνημένες ακτές και λιόγερμους φάρους.
Έρημες ψυχές, παντέρμοι τόποι, μόνοι συνοδοιπόροι ο Μαΐστρος κι ο Λεβάντες γνέφουν τις περιπέτειες όσων τόλμησαν να δρασκελήσουν.
Η επιτύμβια στήλη, στοιβαγμένη στον φρεσκοασπρισμένο τοίχο ενός ξωκλησιού, αγναντεύει το πέλαγο.
Το καντήλι, αιώνιο τρισάγιο στις ψυχές που διάβηκαν, ελπίδα για όσους αναγεννήθηκαν στα ηλιοστάλαχτα ρείθρα.
Μικρά και μεγάλα βράχια σπαρμένα καταμεσής των ταξιδιών, εξιστορούν πολιτισμούς.
Αιγαιοπελαγίτικες μεταμορφώσεις χρωματίζουν τα νερά από την Ανατολή ως τη Δύση, καθώς ο ήλιος αναβαπτίζεται στη θέληση της Ζωής.
Ένα νεαρό δελφίνι... παίζει με τις ιστορίες των ανθρώπων.

Πέμπτη 5 Μαΐου 2022

Για μια Ειρήνη

 Η περίσταση επιβάλλει λίγα άνθη μαγείας.
Δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο για σένα,
κυλώ χαρά μικρών στιγμών προς το μέρος σου.
Ίσως και μια πράσινη κορδέλα, χωρίς φιόγκο.
Μισώ τα περιτυλίγματα.
Λατρεύεις το χάδι.
Άχθος καθημερινό κι ανέλπιδο,
αποζητάς
δυο κιλά αγκαλιάς για ένα αύριο ζοφώδες.
Δεν ξέρω πώς να τα προσφέρω.
Ψάχνω μέσα μου να βρω την τιμή ευκαιρίας.
Ίσως και μια μικρή έκπτωση, ένεκα της πολυετούς χρησικτησίας.
Τελικά, η συμφωνία κρίνεται επιτυχής.
Ένα φιλί χωρίς άνθη. Μια κορδέλα θα στολίσει την Ειρήνη,
ενώ τα παιδιά προσδιορίζουν τα χρώματά της.

Τρίτη 19 Απριλίου 2022

Επέκεινα

Απόσταση για το χθες που πληγώνει και το μετά που φοβίζει.

Διαβιώ στη φθορά χωρίς τη στιγμή της ανάτασης.

Μεταξύ καημού εποχούμενου και ξεγνοιασιάς αδρανούσης

βιώνω το σήμερα ξανά, εμπεδώνοντας την αλλεπάλληλη πλήξη.

Μια θνητότητα, που δεν αφήνει τη σάρκα ελεύθερη να κυματίσει

Ένα όνειρο εγκλωβισμένο στο δικαίωμα και όχι στην πράξη.

Ανάσταση, λοιπόν; Πιθανώς αλλού.

Δεν κατανοώ το επίμηκες του χώρου, ούτε το πρωθύστερο του χρόνου.

Μικραίνω ακόμα περισσότερο για να χωρέσω στην αγκαλιά του κόσμου.

Μα και πάλι, απουσιάζει η παραμυθία. Μένω απόκληρος του σύμπαντος.

Μεγάλος, γέρος κι ανήμπορος σ’ έναν πλατύ προβλήτα δίχως το χαμόγελο του φάρου.

Ανάσταση, λοιπόν; Μάλλον για άλλους.

Πόση πικρία κουβαλά το βλέμμα. Ο ήχος της φρίκης αντανακλά σε επεισόδια,

καθώς ο πόθος, λάγνος κι αμαρτωλός κρίνεται υποκριτής και φαρισαϊκός.

Το τέλος φωτεινό και παρήγορο, όχι γιατί αποδεικνύεται ως τέτοιο.

Αλλά, γιατί έτσι νομίζω ότι είναι, αποθέτοντας λίγη αθανασία στο ποτήρι της ζωής

Ανάσταση λοιπόν; Θεός αν είναι, δεν έχω κουράγιο να πω.


 

Πέμπτη 27 Μαΐου 2021

«Για να μην τα χρωστάω»

 

«Μιθριδάτης» ως όνομα σημαίνει τον «ηλιόδωρο», αυτόν που προσφέρεται ως δώρο προς τους ανθρώπους, από τον Ήλιο και το Φως (Μίθρα ο αρχαίος Θεός Ήλιος της περσικής μυθολογίας) Κατ’ αναλογία, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ένας Μιθριδάτης είναι ο Προμηθέας της ελληνικής μυθολογίας. Αυτός που έφερε το θείο δώρο της φωτιάς στους ανθρώπους. Τους αφύπνισε και τους έκανε πιο δυνατούς. Αυτός που αντιστάθηκε στην καταπίεση των ισχυρών και στην πανίσχυρη θεϊκή βούληση, με το γνωστό τίμημα.
Κάθε χαρακτήρας που αντιστέκεται σ’ ένα διεφθαρμένο και στυγνό καθεστώς, το οποίο καταπατά τους ανθρώπινους νόμους και αξίες -από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα- γίνεται παράδειγμα ήρωα και προτύπου για την κοινωνία.
Είναι η στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία στενάζει, θυμώνει και συσσωρεύει την οργή της, απέναντι στην εξουσία. Είναι εκείνη τη στιγμή που ένα άτομο, εξ ονόματος όλων, αναλαμβάνει τον ρόλο του εκφραστή. Να πει όσα οι πολύ σκέφτονται, πιστεύουν, αλλά δεν έχουν τον τρόπο ή τη βούληση να εκφράσουν δημόσια.
Συνήθως, ο βαρύς αυτός ρόλος αποτελεί καθήκον των καλλιτεχνών, των διανοούμενων και των στοχαστών της εκάστοτε εποχής. Είναι αυτοί οι πιο ευαίσθητες «κεραίες» της κοινωνίας, που αντιλαμβάνονται τον παλμό και έχουν την ικανότητα να εκφράσουν το σύνολο, μέσα από το έργο τους. Εικαστικό, γραπτό, μουσικό ή φιλοσοφικό.
Όταν, λοιπόν, μια ολόκληρη κοινωνία έχει βιώσει τη διαφθορά, την ανισότητα, την περιθωριοποίηση, την αλαζονεία της εξουσίας και την έπαρση του ισχυρού. Όταν έχει βαλτώσει στο ψέμα και την προπαγάνδα, όταν βλέπει γύρω της τα πάντα να καταστρέφονται, να λεηλατούνται και να ισοπεδώνονται, τότε είναι η ώρα που λέγονται αλήθειες. Είναι η ώρα που ξεμπροστιάζονται οι υπαίτιοι και υπεύθυνοι της καταστροφής και ονοματίζονται ένα – ένα τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί.
Η τύχη του εμπνευστή δεν είναι πάντοτε προκαθορισμένη. Αντιθέτως, ποικίλει ανάλογα την εποχή και τους κοινωνικούς παράγοντες, καθώς και τη δύναμη του ισχυρού που βάλλεται. Το έργο, όμως, τις περισσότερες φορές παραμένει εκεί, ως οίστρος (αλογόμυγα) στην εξουσία. Με όπλο του την καθολικότητα και την αποδοχή, το έργο μένει αγέρωχο και περνά στην αθανασία, καθώς πάντα σε αυτή την πλάση, ο αδύναμος θα ψάχνει τρόπους να αντισταθεί στη διεφθαρμένη εξουσία. Άλλοτε το κατορθώνει, με έμπνευση ένα σύνθημα, ένα καλλιτεχνικό έργο, ένα αλαζονικό λάθος των ισχυρών ή ένα σπινθηροβόλημα της «κοινωνικής φωτιάς που σιγοκαίει» και άλλοτε απαιτείται πολύς χρόνος για αφύπνιση, συνειδητοποίηση και αντίληψη των γεγονότων, καθώς και της διάκρισης -από μεριάς του κοινωνικού συνόλου- του διαχωρισμού της αλήθειας από το ψεύδος. Το έργο, ωστόσο, δρα ως καταλύτης δράσεων και αντιλήψεων. Από την άλλη, είναι, επίσης, δεδομένο ότι η εξουσία είναι η πρώτη που εξοργίζεται με τέτοιες ενέργειες, που τις υπονομεύει με κάθε μέσο και μηχανεύεται υποχθόνιους τρόπους να διατηρηθεί ως καθεστώς κραταιό και πανίσχυρο.... Είναι; 
 

Πέμπτη 20 Μαΐου 2021

Μια μέρα εργασίας

 

Άλλη μια μέρα επαληθεύεις μονότονα αριθμούς.
Αγνόησες για μια ακόμα φορά τον χρόνο, μετρώντας καθημερινότητες.
Κι όμως, ο συμβιβασμένος χρόνος σε παγίδευσε σ’ ένα γραφείο μικρό και πνιγηρό.
Βρίσκεσαι μπροστά σε χαρτιά και φακέλους μ’ ένα παράθυρο πίσω σου.
Τι ειρωνεία! Εξαγοράζεις την ελευθερία σου σε δόσεις αντιμισθίας.
Τη νιώθεις, αλλά δεν τη βλέπεις.
Ο αέρας φυσά τις σκέψεις, αφαιρώντας πνοή από το είναι σου.
Δεν μπορείς να δεις το όνειρο της μέρας.
Ακούς, οσφραίνεσαι, αλλά δε διακρίνεις.
Τα πουλιά κελαηδούν, τα δέντρα θροΐζουν κι εσύ βυθισμένος στην ψηφιακή οθόνη.
Διαιρείς τη γραφειοκρατία στην πρωινή αλλοτρίωση.
Πολλαπλασιάζεις τον ρυθμό, μήπως καταφέρεις και χαμογελάσεις στην άνοιξη.
Ωστόσο, τίποτα δεν μπορεί να ενώσει τις στιγμές που έχεις λησμονήσει.
Εργάζεσαι για το αύριο, έχοντας γκρεμίσει βίαια το σήμερα.
Σ’ ένα μικρό και πνιγηρό γραφείο έχεις σκοτώσει την ελευθερία σου.
Κι εκείνη, μάταια σου γνέφει πίσω σου, από το ανοιχτό παράθυρο.
Δε βλέπεις, δεν ακούς, μόνο οσφραίνεσαι.
Λίγο ακόμα να τελειώσω τις προσθέσεις, όμως ξένες προθέσεις αντικρούουν κάθε ριπή.
Πλέον, τυφλός, κουφός και άοσμος μισοκλείνεις τα μάτια μπροστά στην οθόνη.
Έχεις αφαιρέσει κάθε ζωντανή πτυχή του καμπουριασμένου κορμιού σου.
Ας σημειώσω αυτό το τελευταίο, αν μου επιτρέπετε.
Θέλω να θυμηθώ να νιώσω ελεύθερος.
Να μην ξεχάσω ότι δεν έζησα.
Ίσως αύριο, σκέφτεσαι. Ίσως ποτέ, σου απαντάς.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...