Σχολικόν έτος

Εκεί. Στην άκρη του χρόνου, μεταξύ θρανίου και σχολείου,
εναπόθεσα μια δέσμη μελλοντικών ονείρων.
Μικρός κι αφελής πάντα,
βρισκόμουν στο μεταίχμιο χρέους και φαντασίας.
Όποτε κέρδιζε η υποχρέωση, έσβηνε το όραμα.
Ξανά. Παίδευσα τη σκέψη με την Άλγεβρα,
τον νου με τη Γλώσσα.
Διαίρεσα το πλημμέλημα.
Εν τέλει πολλαπλασίασα το ψέμα.
Μεταξύ γινομένου και πηλίκου, αποκαθηλώνω τον χώρο.
Βροχής πεσούσης, κοιτώ το παράθυρο.
Η γενική απόλυτη γκριζάρει το τσιμέντο.
Με προσκαλεί να δραπετεύσω,
όμως το χρέος νικά τη φαντασία για ακόμη μία φορά.
Τα χρόνια μαθητείας παρήλθαν,
η εργασία αλητείας συνεχίζεται…
Εκπαιδεύτηκα μαθητής συνεπής κι επιμελής, δίχως φύση.
Μόνο σκυρόδεμα.
Ανταμοιβή μου το τίποτα.
Τώρα. Ίσως χαρίσω λίγα απ’ τα όνειρά μου,
έμαθα πια να υπηρετώ μόνο τα χρέη.