Κυριακή 9 Απριλίου 2023

Απρίλης

 

Θέλησε να ξαναγίνει παιδί,

να ορμίσει στα καταπράσινα λιβάδια,

να φεγγοβολήσει σε γιορτές και μαζώξεις,

να γευτεί λευκό και γαλάζιο.

 

Είναι ο μήνας του κίτρινου και της Λαμπρής.

Κι αν ακόμα ο χειμώνας ξοφλά τα γκρι χρέη του,

κι αν τ’ άνθη δεν έχουν λουλουδιάσει παντού,

καλοκαιρία προμηνύεται, με το πορτοκαλί να κυλά υπέρ της.

 

Μόνη, σπαρμένη με παπαρούνες και ασπαλάθους,

φροντίζεις να κρύβεσαι στο παχύ στρωσίδι της γης,

να μονολογείς ανέμελα τη ζωή, να ονειρεύεσαι χαμόγελα.

 

Περίμενε μικρή μου, η άνοιξη είναι μόνο η αρχή.

Νιώσε τη δύναμή της να κυριαρχεί γύρω σου.

Οσμίσου την ορμή των χρωμάτων.

Πότισε τους κάμπους που διψούν.

 

Μια μωβ σταγόνα στα χείλη σ’ αφυπνίζει.

Άκου ομορφιά μου, ο Απρίλης δε σε ξεγέλασε;

Δεν ήρθε η ώρα για την παλέτα που περιμένεις.

Οι κόκκινες καμπάνες δε σήμαναν ακόμη.

 

Α.Π.                                                                                 

 

Παρασκευή 17 Μαρτίου 2023

Το Λάθος

Άσε με να απολαύσω τα λάθη.
Οσφραίνομαι τα ημιτελή διαμερίσματα.
Λατρεύω το ημίφως του σκυροδέματος.
Ζω σε μια συννεφιασμένη θνητότητα.
 
Είπα θα μείνω μικρός κι ασήμαντος.
Θα παραμείνω ελαττωματικός για τον κόσμο τούτο.
Αν το σύμπαν σας είναι τέλειο, ας αποτελώ εγώ τη μαύρη τρύπα.
 
Χθες, μού πρότειναν να στοχεύσω στην πρώτη θέση.
Χόρτασα από στημένες αριστείες και ψεύτικες προωθήσεις.
Με οδήγησαν σε απατηλά μονοπάτια. Η απάντησή μου.
 
Ακόμα κι η ποίησή μου είναι μια εξαίρεση.
Δεν έχει κανόνες, ούτε ρυθμό.
Παραμένω ξεκούρδιστος κι ανέμελος κιθαρωδός.
 
Κι αν δεν είμαι πρότυπο για τις φωταγωγήσεις σας,
κι αν δεν με κυκλώνουν οι ματαιοδοξίες σας,
ένα στενό ημιυπόγειο κρατά σφιχτά τα οράματά μου.
 
Πλούσιος με τη μοναξιά.
Ερωτευμένος με τη φαντασία.
Ευτυχής με τις ατελέσφορες λέξεις.
 
Κατά τ’ άλλα ένας απαθής ποιητής.
Βέβαιος για αυτά που έπραξα.
Γερασμένος για όσα ακολουθούν.

Λάθος μου.        

Μάρτης


Τα βράδια του Ιανού αναλογίζομαι πρόσωπα γυναικών,
πόσο σου μοιάζουν τρελέ μου Μάρτη,
τη μια χαμογελούν, την άλλη κλαίνε γοερά.
 
Μια μ’ ανεβάζουν στα ουράνια κι άλλοτε με καταθλίβουν.
Αν ήσουν άνθρωπος, θα ανήκες στον κύκλο των Διδύμων,
γιατί μπορείς να ξεγελάς με την ευχαρίστηση δική σου.
 
Μη με προκαλείς Μάρτη μου καλέ,
γιατί θα σου θυμίσω ότι η άνοιξη απλώνεται μπροστά σου.
Όσα τερτίπια κι αν σκαρφιστείς, τα όνειρα της φύσης ξυπνάνε,
γεύονται τη δύναμη της Φύσης κι ο κόσμος προχωρά.
 
Ξέρω, μπορείς πάντοτε να φανείς σκληρός κι άκαρδος.
Μπορείς ν’ αρπάξεις πολύτιμες ψυχές κι όνειρα.
Ντροπή σου!
Την άνοιξη δεν θα την αποτρέψεις.
 
Ίσως την αναβάλλεις για λίγο, αλλά σύντομα θα ‘ρθει η Ελπίδα.
Σαν κορίτσι είκοσι χρονών, θα γελάσει και θα πει καλησπέρα!
 
Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι πρόσωπα χαρούμενα.
Η άνοιξη κι αν δεν το κατάλαβες, έφτασε.
Τουλάχιστον αυτό μου ψιθύρισαν στ’ αυτί!

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2023

Φλεβάρης

 

Ξεπρόβαλε αργά κι ο Φλέβαρος,

Χωλός, σκυφτός, λιγοστός ανάμεσα

στη χλίδα του Γενάρη και την ανθοφοριά του Μάρτη.

Κρατά κλειστά χαρτιά, έτοιμος πάντα να σ’ εκπλήξει.

Κι αν θες τη μια να του θυμώσεις, την άλλη τον περιγελάς.

Ποτές του δε χαμογελά.

Σκοτεινός, κρυψίνους, μυστικός…

Μήτε πρωί ο σκυθρωπός καφές, μήτε το ψυχρό απόσταγμα το βράδυ

αλλάζουν στον γεροξεκούτη μυαλό και ρότα.

Θα φλεβαρίσει, ετσιθελικά, αποσιωπώντας την εσχατιά της φράσης.

Μη χάνεις την καρτεριά σου.

Σφυρηλάτησε το μέσα σου γιατί έχεις δρόμο ακόμη.

Σχώρνα την ανημπόρια του, χάριν της εαρινής Πανσελήνου.

Θυμήσου! Η ζωή είναι δική σου. Όρισέ την!

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2022

Μάνα μου Ελλάς

 Τυραννισμένη και σωριασμένη στα ερείπιά σου⸳

Αναζητάς μια ρανίδα πορφύρας απ’ τα παιδιά σου.
Συνεχίζεις κάθε μέρα όλο και πιο πολύ να σταλάζεις αίμα.
Προστρέχεις στον κίνδυνό τους,
μια στοργική αγκαλιά για τα λάθη τους.
Στο νεκροκρέβατο της καλοσύνης σου,
έχεις έναν ψίθυρο παρηγοριάς.
Σαν άλλη μάνα απλώνεις συγχώρεση.
Αγνώμονες, στέκονται εμπρός σου με στεφάνια υποκρισίας.
Καπηλευτές στολισμένοι και άκυροι εμπνευστές της ιστορίας σου.
Εκεί στην άκρη της παρωδίας, ένα μικρό παιδί σ’ αγγίζει.
Φτωχοντυμένο και ξυπόλητο τεντώνει το χέρι του.
Κλείνεις τη χούφτα του.
Μια δέσμη ολάνθιστα γιασεμιά μοσχοβολούν στην παλάμη του.
Ένα πλατύ χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό του σε ένιωσε.
Ευτυχία είναι η μάνα που μοιράζει ψωμί.
Αισιοδοξία είναι ο πατέρας που αγκαλιάζει τα παιδιά του.
Λαμπρή είναι η γη ν’ ανθίζει για όλους.
Δύναμη είναι να πατάς γερά στη γη με συνοδοιπόρους.
Πατρίδα σημαίνει να δεις μια μέρα με καλοσύνη τον κόσμο.
Ζωή γεννιέται, αν αγαπήσεις αληθινά έναν τόπο.

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2022

Οκτώβρης

 Σήμερα απόσταξα λίγη μοναξιά. Σκέφτηκα να πιώ μια γουλιά.

Είχε έρθει το τέλος της μέρας κι η κόπωση της οχλοβοής μεγάλη.
Ανέταξα τα σπασμένα μέλη του μυαλού και βυθίστηκα στην απομόνωση.
Άνοιξα την πόρτα να καλωσορίσω τη δροσιά της φθινοπωρινής αυγής.
Το χαμόγελο μιας ξέγνοιαστης Παρασκευής με γέμισε ελπίδα.
Με την οσμή του καπνού να ρουθουνίζει το βράδυ, γεύομαι το ζεστό κρασί.
Πορφυρό, σαν επανάσταση.
Ήταν το γνέψιμο των καρδιακών φίλων που με σήκωσαν από τη μελαγχολία.
Διέκρινα το θολό πρόσωπο του φτερωτού να με καλεί κοντά του.
Ο ύπνος γλυκός και ψυχρός, αναστάτωσε τον νου που αποζητά λίγη ηρεμία.
Άστε με να πλήξω στη γωνιά του εγκεφάλου που γράφει «μην ενοχλείτε».
Επιτέλους Σαββατοκύριακο, όλα τα όνειρα θα γίνουν πράξη.
Λίγος χρόνος να αρμέξω τη μέρα, πριν γυρίσει η σελίδα. Θα τα καταφέρω.
Είμαι αρκετά, ας μείνει οφειλή για την επόμενη φορά.
Προσμένω την αχλή του χειμώνα με ξηρούς καρπούς, για να γλυκάνω τη σκέψη.
Είναι κι αυτή η μαύρη νύχτα που διαρκεί. Σκοτάδι προετοιμασίας.
Όταν πλησιάσει το ξημέρωμα, θέλω να είμαι έτοιμος.
Μόνος. Με παρέα. Με έρωτα. Με ζωή.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

Σχολικόν έτος

Εκεί. Στην άκρη του χρόνου, μεταξύ θρανίου και σχολείου,
εναπόθεσα μια δέσμη μελλοντικών ονείρων.
Μικρός κι αφελής πάντα,
βρισκόμουν στο μεταίχμιο χρέους και φαντασίας.
Όποτε κέρδιζε η υποχρέωση, έσβηνε το όραμα.
Ξανά. Παίδευσα τη σκέψη με την Άλγεβρα,
τον νου με τη Γλώσσα.
Διαίρεσα το πλημμέλημα.
Εν τέλει πολλαπλασίασα το ψέμα.
Μεταξύ γινομένου και πηλίκου, αποκαθηλώνω τον χώρο.
Βροχής πεσούσης, κοιτώ το παράθυρο.
Η γενική απόλυτη γκριζάρει το τσιμέντο.
Με προσκαλεί να δραπετεύσω,
όμως το χρέος νικά τη φαντασία για ακόμη μία φορά.
Τα χρόνια μαθητείας παρήλθαν,
η εργασία αλητείας συνεχίζεται…
Εκπαιδεύτηκα μαθητής συνεπής κι επιμελής, δίχως φύση.
Μόνο σκυρόδεμα.
Ανταμοιβή μου το τίποτα.
Τώρα. Ίσως χαρίσω λίγα απ’ τα όνειρά μου,
έμαθα πια να υπηρετώ μόνο τα χρέη.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...