Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2022

Οκτώβρης

 Σήμερα απόσταξα λίγη μοναξιά. Σκέφτηκα να πιώ μια γουλιά.

Είχε έρθει το τέλος της μέρας κι η κόπωση της οχλοβοής μεγάλη.
Ανέταξα τα σπασμένα μέλη του μυαλού και βυθίστηκα στην απομόνωση.
Άνοιξα την πόρτα να καλωσορίσω τη δροσιά της φθινοπωρινής αυγής.
Το χαμόγελο μιας ξέγνοιαστης Παρασκευής με γέμισε ελπίδα.
Με την οσμή του καπνού να ρουθουνίζει το βράδυ, γεύομαι το ζεστό κρασί.
Πορφυρό, σαν επανάσταση.
Ήταν το γνέψιμο των καρδιακών φίλων που με σήκωσαν από τη μελαγχολία.
Διέκρινα το θολό πρόσωπο του φτερωτού να με καλεί κοντά του.
Ο ύπνος γλυκός και ψυχρός, αναστάτωσε τον νου που αποζητά λίγη ηρεμία.
Άστε με να πλήξω στη γωνιά του εγκεφάλου που γράφει «μην ενοχλείτε».
Επιτέλους Σαββατοκύριακο, όλα τα όνειρα θα γίνουν πράξη.
Λίγος χρόνος να αρμέξω τη μέρα, πριν γυρίσει η σελίδα. Θα τα καταφέρω.
Είμαι αρκετά, ας μείνει οφειλή για την επόμενη φορά.
Προσμένω την αχλή του χειμώνα με ξηρούς καρπούς, για να γλυκάνω τη σκέψη.
Είναι κι αυτή η μαύρη νύχτα που διαρκεί. Σκοτάδι προετοιμασίας.
Όταν πλησιάσει το ξημέρωμα, θέλω να είμαι έτοιμος.
Μόνος. Με παρέα. Με έρωτα. Με ζωή.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

Σχολικόν έτος

Εκεί. Στην άκρη του χρόνου, μεταξύ θρανίου και σχολείου,
εναπόθεσα μια δέσμη μελλοντικών ονείρων.
Μικρός κι αφελής πάντα,
βρισκόμουν στο μεταίχμιο χρέους και φαντασίας.
Όποτε κέρδιζε η υποχρέωση, έσβηνε το όραμα.
Ξανά. Παίδευσα τη σκέψη με την Άλγεβρα,
τον νου με τη Γλώσσα.
Διαίρεσα το πλημμέλημα.
Εν τέλει πολλαπλασίασα το ψέμα.
Μεταξύ γινομένου και πηλίκου, αποκαθηλώνω τον χώρο.
Βροχής πεσούσης, κοιτώ το παράθυρο.
Η γενική απόλυτη γκριζάρει το τσιμέντο.
Με προσκαλεί να δραπετεύσω,
όμως το χρέος νικά τη φαντασία για ακόμη μία φορά.
Τα χρόνια μαθητείας παρήλθαν,
η εργασία αλητείας συνεχίζεται…
Εκπαιδεύτηκα μαθητής συνεπής κι επιμελής, δίχως φύση.
Μόνο σκυρόδεμα.
Ανταμοιβή μου το τίποτα.
Τώρα. Ίσως χαρίσω λίγα απ’ τα όνειρά μου,
έμαθα πια να υπηρετώ μόνο τα χρέη.

Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2022

Σεπτέμβρης

 

Σεπτέμβρης, ένας λοξός μήνας.
Σβήνει το θέρος, καθώς τα άνθη λιώνουν.
Όμως κάτι αντιστέκεται, που ξεπερνά τη θλίψη.
Εκεί που ξεκινά η μελαγχολία, βλέπεις έμπνευση.
Εκεί που η βροχή δυσθυμαίνει, αντικρύζεις δημιουργία.
Μήνας παραδοξοτήτων και οργασμών. Τελικά;
Δεν επιτρέπεις στη βροντή να πλαγιάσει.
Τρυγάς το «μ», αναζητώντας το μεδούλι του φθινοπώρου.
Το καλοκαίρι είναι εδώ. Τα λουλούδια λιωμένα, ακόμη αναπνέουν.
Κι εσύ, μπερδεμένος όπως πάντα, ζητάς απ’ τη Σελήνη καληνύχτα.
Μια ρουφιξιά καπνού, κι οι νύχτες απλώνουν υγρασία με ψύχρα.
Ο Σεπτέμβρης ήρθε,
σε σένα απομένει να επιλέξεις από τις αλλοκοτιές του!

Σάββατο 27 Αυγούστου 2022

Δεκαπενταύγουστος

Ένα μνημονικό κερί συνοδεύει την κατανυκτική εναπόθεση στο άλλοτε.

Έμεινα ώρες ακούγοντας το βαρύ, σαν ψαλμωδία, βουητό των κυμάτων.
Παρατηρούσα τη θάλασσα, οι εικόνες του χθες έτρεχαν να προαναγγείλουν το δείλι.
Το κάμα του Δεκαπενταύγουστου αναμετρούσε την οχλοβοή των τζιτζικιών.
Το μελτέμι ξέφευγε απ’ τα δεσμά του ήλιου καλπάζοντας στις άκρες του αρμυρικιού.
Όσο κι αν ξόδεψα από τη μνήμη μου, δεν μπόρεσα να επαναφέρω την αθωότητα.
Έμεινε κρυμμένη ανάμεσα στα πλακόστρωτα μονοπάτια.
Στις σχισμές της καλογυαλισμένης, από τον χρόνο, πέτρας
έθαψα την καλοκαιρινή ανεμελιά.
Φόρτισα το μυαλό με καλούδια του ονείρου και σμίκρυνα τον χρόνο.
Σε μια στιγμή απόμεινα μόνος και στεγνός με τη μυρωδιά του θυμαριού,
δίχως ένα χαλινάρι να τιθασεύει τον νου.
Κάπου εκεί στον ορίζοντα πρόβαλε το λευκό ξωκλήσι.
Το κερί άναψε, αλμυρίζοντας τα στενά και σκοτεινά σοκάκια της σκέψης μου.
Μέλι και κρασί, η οικεία οσμή, που συχνάζει κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Πλαστοπροσωπία


Μια ζωή αναζητώ την ταυτότητα, απολέσας προ πολλού την προηγούμενη.
Βαδίζω διστακτικά πάνω σε κινούμενες εικόνες.
Μπροστά μου απλώνεται το λιβάδι στιγμών, μα εγώ διστάζω.
-Μήπως είδατε την ταυτότητά μου; Ήμουν μικρός, αλαζόνας, μ’ ένα σαρδόνιο χαμόγελο.
-Λυπάμαι κύριε, μάλλον τη χάσατε καθώς προχωρούσατε.
-Πιθανώς!
Ίσως τη λησμόνησα εσκεμμένα. Ίσως παραπάτησα στη γλιστερή μνήμη.
Κρυφακούω το μετά, αλλά μου διαφεύγουν ολόκληρες φράσεις.
Μόνο κάτι σκόρπιες λέξεις αρπάζω:
μεσήλικας, ταυτότητα, αγνώστων στοιχείων, πάσχων.
Ταξινομήθηκα στο αρχείο. Ίσως ασχοληθούν μαζί μου «μίαν ετέραν φοράν».
Προς το παρόν, προχωρώ και πάλι με αστάθεια, χωρίς συνειρμούς και όνειρα.
Μόνο αναμνήσεις στροβιλίζουν στον αέρα, κομματιασμένες κι αλειμμένες με αίμα.
-Ποιος είστε;
-Αν ήξερα, δεν θα έκανα τούτο το ταξίδι. Αναμένω να βρω σβησμένα ίχνη, απολεσθέντων αντικείμενων ή προσώπων.
Αναζητώ μια ταυτότητα έστω και (επί)πλαστή.

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2022

Αύγουστος

 Ο Τζίτζικας αναμετρά το ύψος του σε μια μονότονη συμφωνία.
Ο Αύγουστος, με τα ροδανά του χείλη, χλευάζει τη μεσημεριανή ζέση.
Ήρθε ο μήνας της ύπαρξής σου, μ’ έναν καφέ και λίγο δειλινό καπνό.
Η δροσιά του θαλασσινού μελτεμιού γνέφει στα στάχια που μύρισες χθες.
Μια βροντή ξάφνιασε τον ορίζοντα και συννέφιασε τη γαλήνη του προσώπου σου.
Απρόσμενη υγρασία κυκλώνει τα ηλιοκαμένα κορμιά, που ακούν τα έντομα να σωπαίνουν.
Επικεντρώθηκα σ’ αυτή τη Βελανιδιά του αποκαλόκαιρου, στην παχυλή σκιά του έρωτα.
Εκεί κατάλαβα τι σημαίνει Αύγουστος, όταν χάιδεψες τις νωθρές σκέψεις του μυαλού μου.
Χωρίς αιτιάσεις, μόνο λίγο κρασί και το φεγγάρι να προβάλλει απ’ τη φυλλωσιά χρειάστηκες...
για να μου πεις σ’ αγαπώ!
Ήταν ένα βράδυ του Αυγούστου που η φύση διάλεξε να αναθυμάται.
Το φθινόπωρο άργησε.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

Αιγαίο Ζωής

Ακούμπησα το βλέμμα μου στην υγρή γεύση του πελάγου.
Μείξη οίνου κι αρχαίας αρμύρας,
Ενάλιο φως από μάρμαρο και χαλκό.
Βούτηξα τη σκέψη μου με τις αχτίδες του ήλιου, μισοκρυμμένες στις σμιλεμένες πέτρες της Ιστορίας.
Ανάμεσα σε ποντοπόρα ονείρων και ανθρωποκτόνες σχεδίες.
Αέναο σουλάτσο, μέσα στον χρόνο σε αγουροξυπνημένες ακτές και λιόγερμους φάρους.
Έρημες ψυχές, παντέρμοι τόποι, μόνοι συνοδοιπόροι ο Μαΐστρος κι ο Λεβάντες γνέφουν τις περιπέτειες όσων τόλμησαν να δρασκελήσουν.
Η επιτύμβια στήλη, στοιβαγμένη στον φρεσκοασπρισμένο τοίχο ενός ξωκλησιού, αγναντεύει το πέλαγο.
Το καντήλι, αιώνιο τρισάγιο στις ψυχές που διάβηκαν, ελπίδα για όσους αναγεννήθηκαν στα ηλιοστάλαχτα ρείθρα.
Μικρά και μεγάλα βράχια σπαρμένα καταμεσής των ταξιδιών, εξιστορούν πολιτισμούς.
Αιγαιοπελαγίτικες μεταμορφώσεις χρωματίζουν τα νερά από την Ανατολή ως τη Δύση, καθώς ο ήλιος αναβαπτίζεται στη θέληση της Ζωής.
Ένα νεαρό δελφίνι... παίζει με τις ιστορίες των ανθρώπων.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...