Σάββατο 27 Αυγούστου 2022

Πλαστοπροσωπία


Μια ζωή αναζητώ την ταυτότητα, απολέσας προ πολλού την προηγούμενη.
Βαδίζω διστακτικά πάνω σε κινούμενες εικόνες.
Μπροστά μου απλώνεται το λιβάδι στιγμών, μα εγώ διστάζω.
-Μήπως είδατε την ταυτότητά μου; Ήμουν μικρός, αλαζόνας, μ’ ένα σαρδόνιο χαμόγελο.
-Λυπάμαι κύριε, μάλλον τη χάσατε καθώς προχωρούσατε.
-Πιθανώς!
Ίσως τη λησμόνησα εσκεμμένα. Ίσως παραπάτησα στη γλιστερή μνήμη.
Κρυφακούω το μετά, αλλά μου διαφεύγουν ολόκληρες φράσεις.
Μόνο κάτι σκόρπιες λέξεις αρπάζω:
μεσήλικας, ταυτότητα, αγνώστων στοιχείων, πάσχων.
Ταξινομήθηκα στο αρχείο. Ίσως ασχοληθούν μαζί μου «μίαν ετέραν φοράν».
Προς το παρόν, προχωρώ και πάλι με αστάθεια, χωρίς συνειρμούς και όνειρα.
Μόνο αναμνήσεις στροβιλίζουν στον αέρα, κομματιασμένες κι αλειμμένες με αίμα.
-Ποιος είστε;
-Αν ήξερα, δεν θα έκανα τούτο το ταξίδι. Αναμένω να βρω σβησμένα ίχνη, απολεσθέντων αντικείμενων ή προσώπων.
Αναζητώ μια ταυτότητα έστω και (επί)πλαστή.

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2022

Αύγουστος

 Ο Τζίτζικας αναμετρά το ύψος του σε μια μονότονη συμφωνία.
Ο Αύγουστος, με τα ροδανά του χείλη, χλευάζει τη μεσημεριανή ζέση.
Ήρθε ο μήνας της ύπαρξής σου, μ’ έναν καφέ και λίγο δειλινό καπνό.
Η δροσιά του θαλασσινού μελτεμιού γνέφει στα στάχια που μύρισες χθες.
Μια βροντή ξάφνιασε τον ορίζοντα και συννέφιασε τη γαλήνη του προσώπου σου.
Απρόσμενη υγρασία κυκλώνει τα ηλιοκαμένα κορμιά, που ακούν τα έντομα να σωπαίνουν.
Επικεντρώθηκα σ’ αυτή τη Βελανιδιά του αποκαλόκαιρου, στην παχυλή σκιά του έρωτα.
Εκεί κατάλαβα τι σημαίνει Αύγουστος, όταν χάιδεψες τις νωθρές σκέψεις του μυαλού μου.
Χωρίς αιτιάσεις, μόνο λίγο κρασί και το φεγγάρι να προβάλλει απ’ τη φυλλωσιά χρειάστηκες...
για να μου πεις σ’ αγαπώ!
Ήταν ένα βράδυ του Αυγούστου που η φύση διάλεξε να αναθυμάται.
Το φθινόπωρο άργησε.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

Αιγαίο Ζωής

Ακούμπησα το βλέμμα μου στην υγρή γεύση του πελάγου.
Μείξη οίνου κι αρχαίας αρμύρας,
Ενάλιο φως από μάρμαρο και χαλκό.
Βούτηξα τη σκέψη μου με τις αχτίδες του ήλιου, μισοκρυμμένες στις σμιλεμένες πέτρες της Ιστορίας.
Ανάμεσα σε ποντοπόρα ονείρων και ανθρωποκτόνες σχεδίες.
Αέναο σουλάτσο, μέσα στον χρόνο σε αγουροξυπνημένες ακτές και λιόγερμους φάρους.
Έρημες ψυχές, παντέρμοι τόποι, μόνοι συνοδοιπόροι ο Μαΐστρος κι ο Λεβάντες γνέφουν τις περιπέτειες όσων τόλμησαν να δρασκελήσουν.
Η επιτύμβια στήλη, στοιβαγμένη στον φρεσκοασπρισμένο τοίχο ενός ξωκλησιού, αγναντεύει το πέλαγο.
Το καντήλι, αιώνιο τρισάγιο στις ψυχές που διάβηκαν, ελπίδα για όσους αναγεννήθηκαν στα ηλιοστάλαχτα ρείθρα.
Μικρά και μεγάλα βράχια σπαρμένα καταμεσής των ταξιδιών, εξιστορούν πολιτισμούς.
Αιγαιοπελαγίτικες μεταμορφώσεις χρωματίζουν τα νερά από την Ανατολή ως τη Δύση, καθώς ο ήλιος αναβαπτίζεται στη θέληση της Ζωής.
Ένα νεαρό δελφίνι... παίζει με τις ιστορίες των ανθρώπων.

Πέμπτη 5 Μαΐου 2022

Για μια Ειρήνη

 Η περίσταση επιβάλλει λίγα άνθη μαγείας.
Δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο για σένα,
κυλώ χαρά μικρών στιγμών προς το μέρος σου.
Ίσως και μια πράσινη κορδέλα, χωρίς φιόγκο.
Μισώ τα περιτυλίγματα.
Λατρεύεις το χάδι.
Άχθος καθημερινό κι ανέλπιδο,
αποζητάς
δυο κιλά αγκαλιάς για ένα αύριο ζοφώδες.
Δεν ξέρω πώς να τα προσφέρω.
Ψάχνω μέσα μου να βρω την τιμή ευκαιρίας.
Ίσως και μια μικρή έκπτωση, ένεκα της πολυετούς χρησικτησίας.
Τελικά, η συμφωνία κρίνεται επιτυχής.
Ένα φιλί χωρίς άνθη. Μια κορδέλα θα στολίσει την Ειρήνη,
ενώ τα παιδιά προσδιορίζουν τα χρώματά της.

Τρίτη 19 Απριλίου 2022

Επέκεινα

Απόσταση για το χθες που πληγώνει και το μετά που φοβίζει.

Διαβιώ στη φθορά χωρίς τη στιγμή της ανάτασης.

Μεταξύ καημού εποχούμενου και ξεγνοιασιάς αδρανούσης

βιώνω το σήμερα ξανά, εμπεδώνοντας την αλλεπάλληλη πλήξη.

Μια θνητότητα, που δεν αφήνει τη σάρκα ελεύθερη να κυματίσει

Ένα όνειρο εγκλωβισμένο στο δικαίωμα και όχι στην πράξη.

Ανάσταση, λοιπόν; Πιθανώς αλλού.

Δεν κατανοώ το επίμηκες του χώρου, ούτε το πρωθύστερο του χρόνου.

Μικραίνω ακόμα περισσότερο για να χωρέσω στην αγκαλιά του κόσμου.

Μα και πάλι, απουσιάζει η παραμυθία. Μένω απόκληρος του σύμπαντος.

Μεγάλος, γέρος κι ανήμπορος σ’ έναν πλατύ προβλήτα δίχως το χαμόγελο του φάρου.

Ανάσταση, λοιπόν; Μάλλον για άλλους.

Πόση πικρία κουβαλά το βλέμμα. Ο ήχος της φρίκης αντανακλά σε επεισόδια,

καθώς ο πόθος, λάγνος κι αμαρτωλός κρίνεται υποκριτής και φαρισαϊκός.

Το τέλος φωτεινό και παρήγορο, όχι γιατί αποδεικνύεται ως τέτοιο.

Αλλά, γιατί έτσι νομίζω ότι είναι, αποθέτοντας λίγη αθανασία στο ποτήρι της ζωής

Ανάσταση λοιπόν; Θεός αν είναι, δεν έχω κουράγιο να πω.


 

Πέμπτη 27 Μαΐου 2021

«Για να μην τα χρωστάω»

 

«Μιθριδάτης» ως όνομα σημαίνει τον «ηλιόδωρο», αυτόν που προσφέρεται ως δώρο προς τους ανθρώπους, από τον Ήλιο και το Φως (Μίθρα ο αρχαίος Θεός Ήλιος της περσικής μυθολογίας) Κατ’ αναλογία, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ένας Μιθριδάτης είναι ο Προμηθέας της ελληνικής μυθολογίας. Αυτός που έφερε το θείο δώρο της φωτιάς στους ανθρώπους. Τους αφύπνισε και τους έκανε πιο δυνατούς. Αυτός που αντιστάθηκε στην καταπίεση των ισχυρών και στην πανίσχυρη θεϊκή βούληση, με το γνωστό τίμημα.
Κάθε χαρακτήρας που αντιστέκεται σ’ ένα διεφθαρμένο και στυγνό καθεστώς, το οποίο καταπατά τους ανθρώπινους νόμους και αξίες -από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα- γίνεται παράδειγμα ήρωα και προτύπου για την κοινωνία.
Είναι η στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία στενάζει, θυμώνει και συσσωρεύει την οργή της, απέναντι στην εξουσία. Είναι εκείνη τη στιγμή που ένα άτομο, εξ ονόματος όλων, αναλαμβάνει τον ρόλο του εκφραστή. Να πει όσα οι πολύ σκέφτονται, πιστεύουν, αλλά δεν έχουν τον τρόπο ή τη βούληση να εκφράσουν δημόσια.
Συνήθως, ο βαρύς αυτός ρόλος αποτελεί καθήκον των καλλιτεχνών, των διανοούμενων και των στοχαστών της εκάστοτε εποχής. Είναι αυτοί οι πιο ευαίσθητες «κεραίες» της κοινωνίας, που αντιλαμβάνονται τον παλμό και έχουν την ικανότητα να εκφράσουν το σύνολο, μέσα από το έργο τους. Εικαστικό, γραπτό, μουσικό ή φιλοσοφικό.
Όταν, λοιπόν, μια ολόκληρη κοινωνία έχει βιώσει τη διαφθορά, την ανισότητα, την περιθωριοποίηση, την αλαζονεία της εξουσίας και την έπαρση του ισχυρού. Όταν έχει βαλτώσει στο ψέμα και την προπαγάνδα, όταν βλέπει γύρω της τα πάντα να καταστρέφονται, να λεηλατούνται και να ισοπεδώνονται, τότε είναι η ώρα που λέγονται αλήθειες. Είναι η ώρα που ξεμπροστιάζονται οι υπαίτιοι και υπεύθυνοι της καταστροφής και ονοματίζονται ένα – ένα τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί.
Η τύχη του εμπνευστή δεν είναι πάντοτε προκαθορισμένη. Αντιθέτως, ποικίλει ανάλογα την εποχή και τους κοινωνικούς παράγοντες, καθώς και τη δύναμη του ισχυρού που βάλλεται. Το έργο, όμως, τις περισσότερες φορές παραμένει εκεί, ως οίστρος (αλογόμυγα) στην εξουσία. Με όπλο του την καθολικότητα και την αποδοχή, το έργο μένει αγέρωχο και περνά στην αθανασία, καθώς πάντα σε αυτή την πλάση, ο αδύναμος θα ψάχνει τρόπους να αντισταθεί στη διεφθαρμένη εξουσία. Άλλοτε το κατορθώνει, με έμπνευση ένα σύνθημα, ένα καλλιτεχνικό έργο, ένα αλαζονικό λάθος των ισχυρών ή ένα σπινθηροβόλημα της «κοινωνικής φωτιάς που σιγοκαίει» και άλλοτε απαιτείται πολύς χρόνος για αφύπνιση, συνειδητοποίηση και αντίληψη των γεγονότων, καθώς και της διάκρισης -από μεριάς του κοινωνικού συνόλου- του διαχωρισμού της αλήθειας από το ψεύδος. Το έργο, ωστόσο, δρα ως καταλύτης δράσεων και αντιλήψεων. Από την άλλη, είναι, επίσης, δεδομένο ότι η εξουσία είναι η πρώτη που εξοργίζεται με τέτοιες ενέργειες, που τις υπονομεύει με κάθε μέσο και μηχανεύεται υποχθόνιους τρόπους να διατηρηθεί ως καθεστώς κραταιό και πανίσχυρο.... Είναι; 
 

Πέμπτη 20 Μαΐου 2021

Μια μέρα εργασίας

 

Άλλη μια μέρα επαληθεύεις μονότονα αριθμούς.
Αγνόησες για μια ακόμα φορά τον χρόνο, μετρώντας καθημερινότητες.
Κι όμως, ο συμβιβασμένος χρόνος σε παγίδευσε σ’ ένα γραφείο μικρό και πνιγηρό.
Βρίσκεσαι μπροστά σε χαρτιά και φακέλους μ’ ένα παράθυρο πίσω σου.
Τι ειρωνεία! Εξαγοράζεις την ελευθερία σου σε δόσεις αντιμισθίας.
Τη νιώθεις, αλλά δεν τη βλέπεις.
Ο αέρας φυσά τις σκέψεις, αφαιρώντας πνοή από το είναι σου.
Δεν μπορείς να δεις το όνειρο της μέρας.
Ακούς, οσφραίνεσαι, αλλά δε διακρίνεις.
Τα πουλιά κελαηδούν, τα δέντρα θροΐζουν κι εσύ βυθισμένος στην ψηφιακή οθόνη.
Διαιρείς τη γραφειοκρατία στην πρωινή αλλοτρίωση.
Πολλαπλασιάζεις τον ρυθμό, μήπως καταφέρεις και χαμογελάσεις στην άνοιξη.
Ωστόσο, τίποτα δεν μπορεί να ενώσει τις στιγμές που έχεις λησμονήσει.
Εργάζεσαι για το αύριο, έχοντας γκρεμίσει βίαια το σήμερα.
Σ’ ένα μικρό και πνιγηρό γραφείο έχεις σκοτώσει την ελευθερία σου.
Κι εκείνη, μάταια σου γνέφει πίσω σου, από το ανοιχτό παράθυρο.
Δε βλέπεις, δεν ακούς, μόνο οσφραίνεσαι.
Λίγο ακόμα να τελειώσω τις προσθέσεις, όμως ξένες προθέσεις αντικρούουν κάθε ριπή.
Πλέον, τυφλός, κουφός και άοσμος μισοκλείνεις τα μάτια μπροστά στην οθόνη.
Έχεις αφαιρέσει κάθε ζωντανή πτυχή του καμπουριασμένου κορμιού σου.
Ας σημειώσω αυτό το τελευταίο, αν μου επιτρέπετε.
Θέλω να θυμηθώ να νιώσω ελεύθερος.
Να μην ξεχάσω ότι δεν έζησα.
Ίσως αύριο, σκέφτεσαι. Ίσως ποτέ, σου απαντάς.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...