Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020

Δαιδαλώδης διαδρομή


Ο καιρός φορτώνει τη θυμωμένη φύση του, μιμούμενος την κυκλοθυμία μου. Η λεωφόρος ακολουθεί -απαθής- τη γνωστή της δυσκαμψία κι εγώ εγκλωβισμένος στον στατικό χωροχρόνο, απελευθερώνω τη φαντασία μου σε αλλόκοτους λογισμούς. Πατάω γκάζι και μετά φρένο. «Πλήρωσα τη ΔΕΗ;». Μόλις απέφυγα με ένα ισχυρό αποτύπωμα στο πέλμα της ασφάλτου την αλλοπρόσαλλη κίτρινη κούρσα που θέλησε να συνευρεθεί άσπονδα μαζί μου, εισβάλλοντας ετσιθελικά μπροστά μου. Γκάζι, φρένο. «Πόσο με κούρασε η χθεσινή συζήτηση κι ως συνήθως δεν έβγαλε πουθενά». Η ματαιότητα της διαλεκτικής μέσα από το πρίσμα της συζυγικής αλλοφροσύνης.
Γκάζι, φρένο. Τη νοητική διαδικασία ταράσσει η πρόσκληση του ραδιοφωνικού παραγωγού που πουλά την πραμάτεια του, καλώντας μας σ’ ένα γευστικό ταξίδι. «Τηλεφωνήστε και κερδίστε». Φράση που κάνει το άδειο μου στομάχι να διαμαρτυρηθεί. Ώρα τρεις το μεσημέρι. Επιτέλους λίγο γκάζι!
Για λίγο. Το φρένο δέχεται και πάλι σ’ έναν περιοδικό ρυθμό την πίεση του ποδιού μου. Ξάφνου από το φανάρι προβάλλουν δυο – δυο τα υψωμένα μέσα μαζικής περιφοράς. Φάτσες κολλημένες με βαριεστιμάρα κι αδιαφορία στο τζάμι αναμένουν την καθέλκυση στον οίκο της αστικής τους ευμάρειας. «Όλα καλά, μαμά. Πάω να διαβάσω». Η κλασική ατάκα της εφηβικής διαφυγής, πέρα από τους τέσσερις τοίχους μιας καθωσπρέπει πολυτελούς έπαυλης.
Έβαλα τρίτη, νιώθοντας τη σαγήνη της επιτάχυνσης να δρα κατευναστικά στην αλληλουχία των συνειρμών μου, ενώ το μισάνοιχτο παραθύρι ανακατεύει έτι περαιτέρω τα άτακτα μαλλιά μου και τις σκέψεις μου. «Τελικά, πόσο στοίχισε το σούπερ μάρκετ;»
Αδιαφορώντας για τα εντός κι εκτός, εμμένω στ’ αυτά, φρενάροντας και εγκλωβίζοντας εκ νέου το σώμα στην απόδραση του νου. «Καλά τη ΔΕΗ. Το τηλέφωνο και το νερό τα πλήρωσα ή όχι ακόμα;» Μα πώς γίνεται να απωθώ ό,τι δεν με συνεπαίρνει, συμπεριλαμβανομένης και της άχαρης ζωής μου.
Ο δρόμος ανοίγει. Επιτέλους. Τρέχω σε πολλαπλάσια ταχύτητα από το μυαλό μου και ‘κεινο πειθήνια προσηλώνεται στις πρώτες στάλες που κοσμούν τον γυάλινο φράχτη γύρω μου. Η βροχή απομακρύνει τις φαντασιώσεις και στενεύει τη λεωφόρο, αφήνοντας ελάχιστα κι απρεπή περάσματα μέχρι εξυβρίσεως.
Σταματώ έξω από το σπίτι. Δεν θέλω ν’ ανέβω. Πάλι με περιμένει η ΔΕΗ, το Νερό, το Τηλέφωνο κι οι ανεκπλήρωτοι λογαριασμοί της ύπαρξής μου. Καλά είμαι εδώ. Ήσυχα κουρνιάζω στο κάθισμα. Ανάβω την πίπα μου, ασπίδα στην όξινη βροχή της πραγματικότητας. Ο υετός ρέει ασταμάτητα και δυνατά σε τόνο ευθύ και πλάγιο κι εγώ στη μέση στέκω ακούνητος, σκέτη χασμωδία στη μελωδία της μονοτονίας.
Εν τέλει αποφασίζω το μετέωρο βήμα. Παίρνω το ασανσέρ και γυρίζω το κλειδί της θωρακισμένης ασφάλειας. Αποθέτω βαριά και δύσθυμα το μουλιασμένο σακάκι μου στο πορτ μαντό της καλοστημένης ευτυχίας, προσθέτω άλλο ένα χαμόγελο πάνω στην ανέκφραστη πανοπλία μου και λέω «καλησπέρα».
Μια περίλαμπρη ιδέα απόδρασης πλημμυρίζει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα κι απελευθερώνει ορδές σεροτονίνης. Μιμούμαι την εφηβική παρόρμηση και προσθέτω σαρκαστικά και ύπουλα. «Έχω πολύ διάβασμα». Αποσύρομαι περιχαρής στον δικό μου στατικό χώρο, χωρίς γκάζι και φρένο. Απαλλαγμένος από λεωφόρους και λογαριασμούς, ελεύθερος να τρέξω στους δικούς μου λογισμούς. Αιχμή ονείρου στην παραδοξότητα της λογικής. Να πλάσω τον δικό μου χωροχρόνο. Χωρίς «πρέπει» και «δεν». Χωρίς οφειλές και παρακαταθήκες. Μόνο «ίσως» και «αν». Απορίες άλυτες και πυκνές σαν τα «γιατί» μιας δαιδαλώδους διαδρομής. Ανάβω ξανά την πίπα μου και σας καληνυχτώ.

Δευτέρα 2 Μαρτίου 2020

Ο Χαρταετός


Κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και περίμενε να πάρει το αντίδωρο. Κυριακή της Τυρινής κι ο Λάμπης είχε κατέβει στη Μητρόπολη, γιατί ήθελε να δει τα ξαδέλφια του. Άκουσε το «πύρινο» κήρυγμα του Μητροπολίτη που μιλούσε για τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό, για τα οράματα του ελληνισμού και για την πατρίδα που την καπηλεύονται οι άθεοι κι οι ψεύτες. «Εμείς, αδέλφια, θα πρέπει να στηρίξουμε τα θεμέλια της πίστης μας, τα θεμέλια της ορθοδοξίας μας και να μην αφήσουμε τους λαθροεισβολείς να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας, τη θρησκεία και την αγάπη μας προς τον Χριστό. Εύχομαι σε όλους σας Καλή Σαρακοστή και μακριά από τους λαθρομετανάστες».
Ο Λάμπης συγκινημένος από τα λόγια του Μητροπολίτη δάγκωνε το αντίδωρο, καθώς βάδιζε γρήγορα προς την έξοδο, ανυπομονώντας να δει τα ξαδέλφια του, να πάνε στο καρναβάλι και μετά να αρχίσουν τις ετοιμασίες για τον χαρταετό. Φέτος θα γινόταν διαγωνισμός στο νησί κι ο πιο καλός, αυτοσχέδιος χαρταετός θα βραβεύονταν. Δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να κερδίσει με τα ξαδέλφια του. Άλλωστε ήταν κι αυτοί οι κωλοαλβανοί που κοκορεύονταν όλη την ώρα για τους χαρταετούς που φτιάχνουν. Από πού κι ως πού συμμετέχουν σ’ αυτό το ελληνικό έθιμο Αλβανοί! Και τι ξέρουν αυτοί από πέταγμα αετού. Ήθελε να τους αποδείξει ότι μόνο ένας γνήσιος Έλληνας μπορεί να φτιάξει τον καλύτερο χαρταετό και να πετάξει πιο ψηλά από όλους. Μάλιστα το είχε σκεφτεί καλά. Θα έβαζε τα χρώματα της γαλανόλευκης στον χαρταετό για να νιώσει διπλή περηφάνεια.
Στην ορμή των είκοσι χρόνων του, ο Λάμπης δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο από τον χαρταετό και τα τσίπουρα που θα πίνανε με τα ξαδέλφια του τ’ απόγευμα στη μεγάλη πλατεία του νησιού, όταν θα καίγανε τον βασιλιά καρνάβαλο.
Αργά το βράδυ, τύφλα στο μεθύσι, δεν έβλεπε μπροστά του. Δεν είχε κουράγιο να κάτσει να φτιάξει τον χαρταετό του εκείνη την ώρα και στην κατάστασή του. «Το πρωί», σκέφτηκε και ξεράθηκε πάνω στα παπλώματα που του είχε στρώσει η θεία, δίπλα στα ξαδέλφια του. Προτίμησε να μείνει στο σπίτι της θείας, παρά ν’ ανέβει 225 σκαλιά μέχρι να φτάσει στο σπίτι του, που ήταν ψηλά στην Άνω Γειτονιά. Άλλωστε δεν μπορούσε ούτε να σταθεί όρθιος. Άρον – άρον τον μαζέψαν τα ξαδέλφια του και τον έφεραν σπίτι να ξαπλώσει.
Μες τη παραζάλη από τα ποτά, καθώς τον έπαιρνε ο ύπνος, ο Λάμπης άκουσε κάτι θορύβους και σουρσίματα. Τα ξαδέλφια κοιμόνταν βαθιά και το σπίτι ήταν ήσυχο. «Ποντίκι», σκέφτηκε. Σηκώθηκε, τρικλίζοντας, άρπαξε από τον τοίχο την καραμπίνα του θείου και έβαλε δυο φυσίγγια. «Θα το σκοτώσω το αρούρι», μονολόγησε και άρχισε να βολτάρει μέσα στο σπίτι. Σε κάποια στιγμή άκουσε ένα κρακ, σήκωσε το όπλο προς το μέρος που ακούστηκε ο θόρυβος, όπλισε κι ήταν έτοιμος να πυροβολήσει. Ξαφνικά, αντίκρυσε δυο ζωηρά και λαμπερά ματάκια να τον κοιτάνε. Ήταν ένα μικρό παιδί. Ένα κοριτσάκι. Θα ‘ταν δε θα ‘ταν πέντε χρονών. Ήταν έτοιμο να μπήξει τα κλάματα. Τότε ο Λάμπης τρόμαξε. Κατέβασε το όπλο και προσπαθούσε στο θολωμένο του μυαλό να καταλάβει τι συμβαίνει. Πού βρέθηκε αυτό το παιδί; Τι κάνει στο σπίτι της θείας; «Πώς σε λένε;», ρώτησε. «Ποια είσαι;», ξαναρώτησε, αλλά δεν έλαβε καμιά απάντηση. Το κοριτσάκι έβαλε τα κλάματα και τότε ξεπρόβαλε από το δωμάτιό της η θεία. Έτρεξε και πήρε στην αγκαλιά της τη μικρή και σχεδόν ξεφωνίζοντας ρώτησε τον Λάμπη «τι κάνεις εκεί με τ’ όπλο;». Ο Λάμπης δεν ήξερε τι να πει. «Να θεία, την πέρασα για αρούρι και σηκώθηκα για να το πιάσω». «Ποια είναι αυτή;».
Η θεία εξαφανίστηκε με τη μικρή στην αγκαλιά της. Πήγε στο μέσα δωμάτιο και την έβαλε για ύπνο. Τη χάιδεψε απαλά στα μαλλιά και τη φίλησε. Η μικρή πήρε αγκαλιά το αρκουδάκι της και γύρισε πλευρό για να κοιμηθεί. Η θεία επέστρεψε στο σαλόνι και είπε στον Λάμπη επιτακτικά «κάτσε». «Κάτσε σου λέω! Θα στα εξηγήσω όλα». Ο Λάμπης σωριάστηκε στην καρέκλα σαν σακί.
«Η μικρή λέγεται Ραμίνα» ξεκίνησε την ιστορία της κι ο Λάμπης με απορία και έκπληξη την κοιτούσε στο στόμα να μάθει τι συμβαίνει.
«Είναι προσφυγοπούλα από τη Συρία. Οι γονείς της σκοτώθηκαν στον πόλεμο κι ο θείος της την έστειλε με λίγα χρήματα κι ένα σημείωμα στην τσέπη στην Ελλάδα. Την έφερε ένας συμπατριώτης της, αλλά δεν μπορούσε να την κουβαλά άλλο. Έτσι μας είπε η μικρή. Την άφησε στην παραλία, κάτω από το καλύβι μας πριν δυο βδομάδες κι εκείνη κρύφτηκε στα δίχτυα του θείου σου για να προστατευθεί. Είχε μαζί της μια κουβέρτα, ένα σάντουιτς, ένα νερό και τα λίγα χρήματα του θείου της. Ο θείος σου πηγαίνοντας στο καλύβι να ράψει τα δίχτυα βρήκε τη μικρή τυλιγμένη με την κουβέρτα, να τρέμει και να κλαίει. Την έφερε σπίτι. Δεν ξέραμε τι να την κάνουμε. Έχουμε ακούσει για τις δομές, αλλά δεν θέλαμε να την αφήσουμε μόνη κι έρημη εκεί. Η Ραμίνα μιλά αγγλικά και μας τα εξήγησε όλα. Τα είπε όλα στα ξαδέλφια σου».
Ο Λάμπης ήταν αποσβολωμένος. Δεν έβγαινε μιλιά από το στόμα του.
«Θα σου πω μια ιστορία Λάμπη που δεν γνωρίζεις», είπε η θεία. «Μου την είπε η μάνα μου, η γιαγιά σου, λίγο πριν πεθάνει. Δεν την ήξερα και δεν μου την είχε πει ποτέ. Ούτε στη μάνα σου. Όταν ήρθε ο πόλεμος στο νησί, η γιαγιά σου και άλλα πολλά παιδιά φυγαδεύτηκαν από τους γονείς τους για τη Συρία. Πήγαν στο Χαλέπι γιατί εκεί μπορούσαν να ζήσουν με ασφάλεια, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Η γιαγιά σου ήταν πέντε χρονών. Δεν θυμόταν πολλά πράγματα. Θυμόταν, όμως, ένα ατέλειωτο ταξίδι με το πλοίο μέχρι να φτάσουν στο Χαλέπι. Θυμόταν τους ντόπιους, πώς τους καλοδέχτηκαν, πώς τους φιλοξένησαν και τους πρόσφεραν ζεστή σούπα και ρούχα ν’ αλλάξουν. Έμειναν δυο χρόνια εκεί σε καταυλισμούς, όπου τα παιδιά έπαιζαν μαζί. Οι Σύριοι έρχονταν και βοηθούσαν τα παιδιά, μαγείρευαν, τους έφερναν ρούχα, ζαχαρωτά και τους τραγουδούσαν. Τραγούδια ακαταλαβίστικα, αλλά γλυκά και χαλαρωτικά, όπως μου εξομολογήθηκε η γιαγιά σου, για να τους παρηγορήσουν. Χάρη στους Σύριους, η γιαγιά γύρισε σώα κι ασφαλής στο νησί. Δεν βρήκε κανέναν από την οικογένειά της, είχαν όλοι σκοτωθεί στον πόλεμο, όπως ξέρεις. Τότε την υιοθέτησε μια πλούσια οικογένεια. Τη μεγάλωσε και την προίκισε σαν δικό της παιδί. Ε, τα υπόλοιπα τα ‘χεις ακούσει… Όταν είδα τη Ραμίνα, σκέφτηκα τη μάνα μου. Σκέφτηκα πώς θα αισθανόταν ένα μικρό κοριτσάκι πέντε χρονών σ’ έναν ξένο τόπο, αφιλόξενο, μόνο του, ορφανό κι απροστάτευτο. Τι έφταιγε αυτό για τον πόλεμο; Τι έφταιγε η γιαγιά σου για τον πόλεμο; Αποφάσισα να την προστατεύσω, όπως έκαναν οι πρόγονοι της Ραμίνα στη μάνα μου. Μνημόσυνο στη μνήμη της... Στα ’πα και ξαλάφρωσα. Ξέρω τις ιδέες σου και τι πιστεύεις, αλλά το παιδί αυτό θα μείνει μαζί μας. Αν δεν θες, μην ξανάρθεις εδώ».
Ξημέρωσε Καθαρά Δευτέρα κι ο Λάμπης μετά το νυχτερινό σοκ, ξύπνησε αλαφιασμένος. Κοιμήθηκε μ’ έναν βαθύ λήθαργο, χωρίς όνειρα, σαν σε κώμα. Όταν ξύπνησε για τα καλά, έπλυνε το πρόσωπό του και πήγε στην κουζίνα για να φτιάξει καφέ. Είδε τη μικρή Ραμίνα να κάθεται στο τραπέζι και να πίνει το γάλα της και τη θεία του να τον κοιτά παγωμένη και έντρομη. Η Ραμίνα τον κοίταξε γλυκά και του χαμογέλασε.
Ο Λάμπης πλησίασε τη Ραμίνα. Χάιδεψε τα μαλλιά της και τη φίλησε στο μάγουλο. «Θέλεις να φτιάξουμε μια κατασκευή;» Τη ρώτησε στα αγγλικά. «Τι κατασκευή;» του απάντησε. «Μια κατασκευή που θα πετά. Θα πετά πολύ ψηλά. Χαρταετό τη λένε. Έλα, θα σου δείξω». Την πήρε από το χέρι κι η Ραμίνα τον ακολούθησε. «Καλή Σαρακοστή, θεία». «Καλή Σαρακοστή, Λάμπη μου».

Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020

Το περιβόλι


Έτρεχε το νερό ποτίζοντας τις πορτοκαλιές. Ήταν ένα μακρόστενο και μυρωδικό περιβόλι με πορτοκαλιές και λεμονιές. Χωμένος κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, παρακολουθούσα τους σκαμμένους λάκκους να γεμίζουν από νερό. Φροντίδα μου ήταν να μετακινώ το λάστιχο από δέντρο σε δέντρο, ώστε να ποτιστούν όλα μέχρι τ’ απόγευμα. Η διαδικασία ξεκινούσε νωρίς, μόλις ο ήλιος ανέτελλε κι εγώ θεωρούσα στα οκτώ μου χρόνια ότι ήταν η πιο σημαντική εργασία που αναλάμβανα ποτέ. Το περιβόλι ήταν ο αγαπημένος τόπος του παππού και τα καλοκαίρια πάντα πηγαίναμε εκεί για να το φροντίσει. 

Τον έβλεπα πώς περιποιόταν τα δέντρα και τα φύλλα τους. Κάθε ένα χωριστά και με προσοχή έπρεπε να το κοιτάξει διεξοδικά, να αφαιρέσει τα ξερά φύλλα και να το ψεκάσει, αν χρειαζόταν, για μελίγκρα ή άλλες ασθένειες. Η μαγική στιγμή ερχόταν όταν επέλεγε ένα δέντρο για μπόλιασμα. Μια ολόκληρη ιεροτελεστία που παρακολουθούσα από την αρχή μέχρι το τέλος εκστασιασμένος. Η χαρά του όταν έπιανε δεν περιγράφεται. Γελούσε μέσα από τα γένια του σαν μικρό παιδί.
Ο παππούς γενικά δεν μιλούσε πολύ, αλλά πάντα θα διάλεγε εμένα για παρέα, ανάμεσα στα αδέλφια μου. Δουλεύαμε μαζί, δίπλα -δίπλα στο περιβόλι, χωρίς να ανταλλάσσουμε πολλές κουβέντες. Μας αρκούσε που ήμαστε μαζί.

Ένα ψάθινο καπέλο κρυμμένο πίσω από τα δέντρα και τα αντάρτικα που του άρεσε να σιγοψιθυρίζει ήταν τα στοιχεία που σηματοδοτούσαν την παρουσία του παππού στο περιβόλι. Δίπλα του συνέχιζα να ποτίζω, ενώ εκείνος καθάριζε τις αγαπημένες του «μορφονιές», όπως τις έλεγε κι ένιωθα τη ζεστή του παρουσία. Σαν ήθελε να μου μιλήσει, ξεκινούσε μια ιστορία. Σχεδόν πάντα από τον εμφύλιο. Είχε αμέτρητες ιστορίες να μου πει και ποτέ δεν τις μπέρδευε μεταξύ τους. Πάντα είχε κάτι διαφορετικό να πει, αλλά θα μπόλιαζε την ιστορία του με τη φράση «αν ζούσε ο Άρης…» που στην αφέλεια των παιδικών μου χρόνων δεν έβγαζε νόημα. Εμένα με μάγευε το μαγικό ταξίδι στο παρελθόν κι ας μην τα καταλάβαινα όλα κι ας μην μπορούσα τότε να συγκρατήσω ονόματα και γεγονότα. 

«Έλα να κάνουμε διάλειμμα», μου ‘λεγε. Κι εγώ έκλεινα μεμιάς το λάστιχο. Βολευόμουν στο πεζούλι κι εκείνος σ’ ένα σκαμνάκι που κουβαλούσε μαζί του. Έπινε μια γουλιά καφέ. Άναβε το τσιμπούκι του κι αρχινούσε τις ιστορίες. Η χαρακτηριστική μυρωδιά του καφέ και του καπνού ήταν το σήμα κατατεθέν για μένα του μεσημεριάτικου «παραμυθιού», που δεν περιείχε δράκους και πριγκιπόπουλα, αλλά πραγματικούς ανθρώπους, ήρωες που δώσαν την ψυχή τους για τα πιστεύω τους.

Έτσι κι εκείνο το μεσημέρι, περίμενα το κάλεσμά του για τη μεσημεριάτικη ιστορία, αλλά αργούσε. Ξάφνου ο σκοπός σταμάτησε και μόνο τα τζιτζίκια κυριαρχούσαν στον χώρο. Γύρισα ολούθε και δεν είδα το ψάθινο καπέλο. «Θα πήγε στο καλύβι να πάρει καφέ», σκέφτηκα και συνέχισα αμέριμνος τη δουλειά μου, περιμένοντάς τον να γυρίσει. Μετά από ώρα, οι φωνές της μάνας μου με τρόμαξαν και σταμάτησα το πότισμα. Γύρισα απότομα κι άρχισα να τρέχω προς το καλύβι. Ξαφνικά σταμάτησα. Μπροστά μου ήταν πεσμένο στο έδαφος το ψάθινο καπέλο. Το σήκωσα και το έσφιξα δυνατά με τα δυο μου χέρια.

Από τότε, πέρασαν πάνω από τριάντα χρόνια. Όμως εξακολουθώ που και που τα καλοκαίρια να πηγαίνω στο περιβόλι. Ένα εντελώς διαφορετικό περιβόλι. Σαν να έχει μικρύνει και σίγουρα δεν είναι τόσο περιποιημένο. Μερικοί εργάτες φροντίζουν τώρα τον χώρο, όχι, όμως, όπως ο παππούς. Περιτριγυρίζω στα δέντρα. Άλλοτε τα ποτίζω, άλλοτε κόβω κανένα ξερό κλαδί ή φύλλο. Αλλά δεν βρίσκω πλέον κανένα ενδιαφέρον. Φοράω κι εγώ ένα ψάθινο καπέλο και καπνίζω πίπα. Μόνο που δεν γνωρίζω αντάρτικα τραγούδια, ούτε αφηγούμαι ιστορίες από τον εμφύλιο. Εκείνες που μου ‘λεγε ο παππούς, τις έχω, σχεδόν, ξεχάσει, αλλά όχι το πνεύμα τους. Ούτε τη φιγούρα του. Μια βουβή, πλέον, σκιά απουσίας που τριγυρνά τα μεσημέρια ανάμεσα στις «μορφονιές», όσο τα τζιτζίκια κυριαρχούν στον χώρο. «Αν ζούσε ο παππούς….», θα γελούσε.

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2020

Λίγο παρακάτω


Μόλις αφαίρεσα ένα κομμάτι του χθες που με ταλαιπωρούσε καιρό τώρα.
Δεν γινόταν αλλιώς. Είχε αναπτυχθεί απόστημα πικρίας.
Έπρεπε να πάω παρακάτω κι αυτό δεν μ’ άφηνε. Διογκωνόταν όλο και πιο πολύ.
Ζητούσε μερίδιο από το σήμερα και διεκδικούσε την ύπαρξή του και αύριο.
Όχι. Όταν θες να προχωρήσεις, πρέπει να κόβεις τους κάβους.
Να ελαφραίνεις απ’ ό,τι σου έχτισε τείχη και η αναπνοή σου να γίνεται πιο βαθιά.
Μη με ρωτάς τι ήταν. Άνθρωποι, λόγια, καταστάσεις, ακόμα και συνήθειες.
Όλα μπορούν να κόβονται. Για να ξεκινάς το παρακάτω.
Κι αν λαθέψεις; Κι αν δεν εκτίμησες κατά πώς έπρεπε; Ε, καλά! Μην σκιάζεσαι.
Ζήσε την περιπέτεια. Είναι μέσα στο παιχνίδι κι η αταξία.
Κι ο φόβος και το λάθος. Αλλιώς, δεν πας παρακάτω.
Μα είναι τόσο σημαντικό να πας παρακάτω;
Φίλε μου, αν θες να πεις ότι πέρασες από ‘δω κι άφησες ένα μικρό σημάδι απουσίας,
Ναι. Είναι σημαντικό πρωτίστως για σένα.
Πολλοί ήρθαν κι έφυγαν.
Φιέστες, γιορτές, μουσική και χορός. Κάτω από τις μάσκες, κενό.
Διαλέγεις και παίρνεις. Πάντα επιλέγεις. Πάντα είναι στο χέρι σου.
Αν αυτή τη μικρή πέτρα που κρατάς, την πας ένα βήμα παρακάτω.
Τούτο σημαίνει αθανασία.
Η ζωή είναι απλή. Χωρίς οδηγίες χρήσεως.
Αγάπη. Φιλία. Χαμόγελο. Κράτα αυτά γι' αρχή.
Ήδη την έχεις πάει παρακάτω.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...