Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2020

Στην άκρη του δρόμου


Ήταν εκεί στο βροχερό πεζοδρόμιο, ανάμεσα στη σκοτεινιά και την ερήμωση.
Συναλλαγή άνομη απελπισίας και μοναξιάς. Ένα σκονάκι βασιλείας του κόσμου.
Και μετά τι; Πάλι παγωνιά στην ψυχή ενός άδολου και αβέβαιου αύριο.
Γύρω σου σφίγγει το πέλμα της απόγνωσης, κάθε φορά που κάποιος σε προσπερνά.
Δεν μπορείς να το ανεχτείς. Δεν είσαι η ξυσμένη μπογιά ενός lifestyle προϊόντος.
Κι όμως έτσι νιώθεις. Είσαι πράγμα αντί άνθρωπος. Βαλμένος στην άκρη του μίσους.
Πίσω από τα καφάσια της καλοβαλμένης αστικής ευτυχίας. Εκεί στοιβάζεις τη ζωή.
Μια ζωή προδοσίας κι απάτης. Που τίποτα δεν απέδωσε αυτά που προσδοκούσες.
Τώρα πια είναι όλα αργά. Τα βήματα, οι σκέψεις, οι παλμοί της απένταρης καρδιάς.
Είναι λίγο πριν το τέλος, που αναζητάς τι πήγε στραβά. Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Λες, το φταίξιμο είναι δικό σου. Όχι συνοδοιπόρε. Το φταίξιμο είναι όλων μας.
Γιατί δεν είδαμε, δεν ακούσαμε, δεν ενδιαφερθήκαμε. Είναι ο κόσμος μας.
Η αποκλεισμένη εκδοχή της ηρεμίας μας, που δεν σε ανέχεται. Κι εμείς στωικοί.
Απόμακροι. Επιτελούμε το καθήκον της μέρας που δεν σε περιέχει.
Επιλήσμονες μιας αμφίσημης πορείας, που από τύχη αγαθή μάς επέλεξε για αλλού.
Χωρίς εσένα. Γιατί προτίμησε να σ’ αφήσει στην άκρη του δρόμου.

Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2020

Σκέψεις τρελές


Πολλές φορές ξαγρύπνησα, σκεπτόμενος πώς θα γινόμουν πλούσιος.
Άλλοτε πάλι, όταν στα όνειρά μου το είχα κατορθώσει, γλυκά αποκοιμιόμουν.
Ποτέ δεν έβρισκα εμπόδια κι αυτά που το μυαλό εκπαιδεύτηκε να βάζει,
εύκολα τα προσπερνούσα, γιατί η αφέντρα νόηση ήξερε να σουλατσάρει.
Ήταν τρεις τα ξημερώματα κι είχα λύσει όλα τα οικονομικά ζητήματα, ακόμα και για
τα δισέγγονά μου κι είχα χορτάσει από δόξα, ρεκλάμες και φωταγωγήσεις.
Μα όταν ξυπνούσα, η τελευταία τρύπια κάλτσα στο συρτάρι μού θύμιζε ποιος ήμουν.
Κι αν ονειρεύτηκα μεγαλεία και χλιδές. Κι αν πόθησα όλου του κόσμου τα πλούτη.
Μόνο ένα χρυσάφι δεν κατάφερα ποτέ να τιθασεύσω.
Την άγρια κι αχαλίνωτη φαντασία μου. Αυτή κάθεται πάντα κοντά μου.
Άλλοτε μονολογεί κι άλλοτε δραπετεύει με τα μαύρα άτια της, σαν πλαγιάσει το βράδυ.
Μπορεί να με ταξιδεύει, να με ξεσηκώνει όμως πάντοτε είναι εκεί, δίπλα μου.
Παρηγοριά και τρέλα. Απόδραση αλλόκοτη στα στεγανά της πλάσης.
Κι αν δεν κατόρθωσα να γίνω πλούσιος, κέρδισα κάποιες παραστάσεις.
Αλαργινές κι εξωτικές.
Μ’ ένα σαρίκι στο κεφάλι, μια πένα και την τρύπια κάλτσα να μου θυμίζει ποιος είμαι.

Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Μυρσίνη


Κάποτε είπες να `ρθω κοντά σου και δεν το εννοούσες.
Μετά, είπες σε θέλω, αλλά και πάλι δεν ήταν αυτό που πίστευες.
Όταν έφυγα κατάλαβες πως ήταν αγάπη. Μα ήταν αργά.
Αίμα στην πέτρα, πληγή που στάζει σαν μαύρο κοράλλι.
Έφυγε η εποχή της χαράς κι εσύ πάλι δεν πρόλαβες να τη νιώσεις.
Ζητούσες να έρθει το χθες για να διώξει το σήμερα.
Μα Μυρσίνη μου, έφτασε κιόλας το αύριο.
Η αγάπη λούφαξε μακριά, η χαρά πλάγιασε στα βράχια να ξαποστάσει.
Κι η ανάμνηση είναι η μόνη θάλασσα που απόμεινε.
Μην λυπάσαι.
Η αγάπη ίσως ξανάρθει. Δεν θα `ναι βέβαια στην πρώτη της νιότη.
Αλλά, θα σε συνεπάρει, αν την αφήσεις. Πρόσεξε! Αυτή τη φορά να είσαι έτοιμη.
Κι όταν καταλάβεις πως αυτό είναι αγάπη, τότε φώναξε πίσω τη χαρά.
Τα όνειρα θα είναι μόνο λευκά, σαν τους αφρούς των κυμάτων.
Και τ’ αλάτι της θάλασσας θα κλείσει την πληγή.
Αφήνοντας ένα μικρό σημάδι μνήμης.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...