Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2020

Σκέψεις τρελές


Πολλές φορές ξαγρύπνησα, σκεπτόμενος πώς θα γινόμουν πλούσιος.
Άλλοτε πάλι, όταν στα όνειρά μου το είχα κατορθώσει, γλυκά αποκοιμιόμουν.
Ποτέ δεν έβρισκα εμπόδια κι αυτά που το μυαλό εκπαιδεύτηκε να βάζει,
εύκολα τα προσπερνούσα, γιατί η αφέντρα νόηση ήξερε να σουλατσάρει.
Ήταν τρεις τα ξημερώματα κι είχα λύσει όλα τα οικονομικά ζητήματα, ακόμα και για
τα δισέγγονά μου κι είχα χορτάσει από δόξα, ρεκλάμες και φωταγωγήσεις.
Μα όταν ξυπνούσα, η τελευταία τρύπια κάλτσα στο συρτάρι μού θύμιζε ποιος ήμουν.
Κι αν ονειρεύτηκα μεγαλεία και χλιδές. Κι αν πόθησα όλου του κόσμου τα πλούτη.
Μόνο ένα χρυσάφι δεν κατάφερα ποτέ να τιθασεύσω.
Την άγρια κι αχαλίνωτη φαντασία μου. Αυτή κάθεται πάντα κοντά μου.
Άλλοτε μονολογεί κι άλλοτε δραπετεύει με τα μαύρα άτια της, σαν πλαγιάσει το βράδυ.
Μπορεί να με ταξιδεύει, να με ξεσηκώνει όμως πάντοτε είναι εκεί, δίπλα μου.
Παρηγοριά και τρέλα. Απόδραση αλλόκοτη στα στεγανά της πλάσης.
Κι αν δεν κατόρθωσα να γίνω πλούσιος, κέρδισα κάποιες παραστάσεις.
Αλαργινές κι εξωτικές.
Μ’ ένα σαρίκι στο κεφάλι, μια πένα και την τρύπια κάλτσα να μου θυμίζει ποιος είμαι.

Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Μυρσίνη


Κάποτε είπες να `ρθω κοντά σου και δεν το εννοούσες.
Μετά, είπες σε θέλω, αλλά και πάλι δεν ήταν αυτό που πίστευες.
Όταν έφυγα κατάλαβες πως ήταν αγάπη. Μα ήταν αργά.
Αίμα στην πέτρα, πληγή που στάζει σαν μαύρο κοράλλι.
Έφυγε η εποχή της χαράς κι εσύ πάλι δεν πρόλαβες να τη νιώσεις.
Ζητούσες να έρθει το χθες για να διώξει το σήμερα.
Μα Μυρσίνη μου, έφτασε κιόλας το αύριο.
Η αγάπη λούφαξε μακριά, η χαρά πλάγιασε στα βράχια να ξαποστάσει.
Κι η ανάμνηση είναι η μόνη θάλασσα που απόμεινε.
Μην λυπάσαι.
Η αγάπη ίσως ξανάρθει. Δεν θα `ναι βέβαια στην πρώτη της νιότη.
Αλλά, θα σε συνεπάρει, αν την αφήσεις. Πρόσεξε! Αυτή τη φορά να είσαι έτοιμη.
Κι όταν καταλάβεις πως αυτό είναι αγάπη, τότε φώναξε πίσω τη χαρά.
Τα όνειρα θα είναι μόνο λευκά, σαν τους αφρούς των κυμάτων.
Και τ’ αλάτι της θάλασσας θα κλείσει την πληγή.
Αφήνοντας ένα μικρό σημάδι μνήμης.

Σαββατοκύριακο


Έχω μια τριανταφυλλιά που έχει βαλθεί να τυραννά τις σελίδες μου.
Όποτε την ποτίζω -συνήθως τα Σαββατοκύριακα- νιώθω πως ημερεύει.
Πρασινίζει και μου ψιθυρίζει ευχαριστώ.
Προβάλλει δειλά -δειλά το άλικο κύμα της, που θέλει να μ` αφομοιώσει.
Τη Δευτέρα, στρέφει τα νώτα της στον βοριά, σαν να θέλει να αποδράσει.
Σε μισώ, μού μουρμουρά και πονάει η βδομάδα.
Κάθεσαι να σκας για ένα λουλούδι; Σήμερα, αύριο μπορεί να μαραθεί.
Μα φίλε μου καλέ, είναι βέβαιο ότι, πριν μαραθεί, θ’ ανθίσει.
Πριν πεθάνει, θα ευωδιάσει. Αν θα `μαι κοντά να το δω,
αν θα `μαι δίπλα να το μυρίσω, μ’ απασχολεί.
Να μην γνωρίσω ποτέ το άνθος της, φοβάμαι μήπως και συμβεί.
Έχω μια τριανταφυλλιά, που ποτίζω ανελλιπώς τα Σαββατοκύριακα.
Προσμένω το άρωμά της. Έστω ένα γλυκό τσίμπημα, σαν χάδι.
Δεν είμαι σίγουρος πως μου αρκεί. Δυστυχώς, πήγε κιόλας Δευτέρα.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...