Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Σαββατοκύριακο


Έχω μια τριανταφυλλιά που έχει βαλθεί να τυραννά τις σελίδες μου.
Όποτε την ποτίζω -συνήθως τα Σαββατοκύριακα- νιώθω πως ημερεύει.
Πρασινίζει και μου ψιθυρίζει ευχαριστώ.
Προβάλλει δειλά -δειλά το άλικο κύμα της, που θέλει να μ` αφομοιώσει.
Τη Δευτέρα, στρέφει τα νώτα της στον βοριά, σαν να θέλει να αποδράσει.
Σε μισώ, μού μουρμουρά και πονάει η βδομάδα.
Κάθεσαι να σκας για ένα λουλούδι; Σήμερα, αύριο μπορεί να μαραθεί.
Μα φίλε μου καλέ, είναι βέβαιο ότι, πριν μαραθεί, θ’ ανθίσει.
Πριν πεθάνει, θα ευωδιάσει. Αν θα `μαι κοντά να το δω,
αν θα `μαι δίπλα να το μυρίσω, μ’ απασχολεί.
Να μην γνωρίσω ποτέ το άνθος της, φοβάμαι μήπως και συμβεί.
Έχω μια τριανταφυλλιά, που ποτίζω ανελλιπώς τα Σαββατοκύριακα.
Προσμένω το άρωμά της. Έστω ένα γλυκό τσίμπημα, σαν χάδι.
Δεν είμαι σίγουρος πως μου αρκεί. Δυστυχώς, πήγε κιόλας Δευτέρα.

Σιωπή δήθεν


Αιματοκύλισμα ξανά, σαν μια συνηθισμένη μέρα.
Χθες πέθαναν δύο ψυχές μου, έχω άλλες πέντε.
Δεν ξέρω αν θα τις εξαντλήσω.
Νιώθω βαριά τη σαγήνη του ζοφερού σπιτιού.
Κλειδώνει μέσα του κάθε καινούργια μου έμπνευση.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Δηλώνω, ήδη, πως έχω τελειώσει με κάθε προσμονή.
Αρκεί αυτό για να φύγεις. Όχι υπάρχει και κάτι άλλο.
Πνοή στο δαιμόνιο του μυαλού. Είναι κι αυτό προαπαιτούμενο.
Γιατί άραγε δεν μπορώ να πείσω τους συντελεστές ότι το νόημα έχει ήδη παραγραφεί;
Μα είναι ανούσιο.
Μόνη η ψυχή κλαίει το αίμα της και ζωγραφίζει τον πέπλο του τέλους.
Καληνύχτα, λοιπόν, ες αύριον τα σπουδαία, αν όντως είναι σπουδαία.
Τώρα σιωπή!

Παράδοξο αύριο


Ξέρεις, αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι πόσες φορές θα πρέπει να ομολογήσω το αύριο.
Αύριο θα πάω εκεί, αύριο θα κάνω αυτό, αύριο θα συναντήσω εκείνην και όλο μεταθέτω το τρεχαντήρι του χθες στο απύθμενο πηγάδι του αύριο.
Λες τελικά αυτό να είναι το ζητούμενο; Ποιος ξέρει. Εσύ πάντως καλά τη βόλεψες.
Ένιωσες ένα χάδι στην πλάτη και κύλισες στην ήρεμη λίμνη. Ίσως γιατί δεν άντεχες αυτή τη μετάθεση του αύριο. Πιθανώς γιατί δεν είχες κάτι να μεταφέρεις πιο μετά.
Μάλλον θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου. Θα κλείσω σήμερα τις εκκρεμότητες. Αφού είμαι πλέον βέβαιος ότι η επόμενη σελίδα είναι λευκή.
Ε, και ό,τι μείνει άγραφο, ας το κρατήσει η γη λίπασμα στη μικρή μου Μπουκαμβίλια.
Ίσως, τελικά, να είναι κι η μόνη εκκρεμότητα. Να μεγαλώσει η Μπουκαμβίλια.
Ομολογώ πως αυτό μ’ απασχολεί περισσότερο για αύριο. Να κοκκινίσει πριν το χάδι.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...