Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Σιωπή δήθεν


Αιματοκύλισμα ξανά, σαν μια συνηθισμένη μέρα.
Χθες πέθαναν δύο ψυχές μου, έχω άλλες πέντε.
Δεν ξέρω αν θα τις εξαντλήσω.
Νιώθω βαριά τη σαγήνη του ζοφερού σπιτιού.
Κλειδώνει μέσα του κάθε καινούργια μου έμπνευση.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Δηλώνω, ήδη, πως έχω τελειώσει με κάθε προσμονή.
Αρκεί αυτό για να φύγεις. Όχι υπάρχει και κάτι άλλο.
Πνοή στο δαιμόνιο του μυαλού. Είναι κι αυτό προαπαιτούμενο.
Γιατί άραγε δεν μπορώ να πείσω τους συντελεστές ότι το νόημα έχει ήδη παραγραφεί;
Μα είναι ανούσιο.
Μόνη η ψυχή κλαίει το αίμα της και ζωγραφίζει τον πέπλο του τέλους.
Καληνύχτα, λοιπόν, ες αύριον τα σπουδαία, αν όντως είναι σπουδαία.
Τώρα σιωπή!

Παράδοξο αύριο


Ξέρεις, αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι πόσες φορές θα πρέπει να ομολογήσω το αύριο.
Αύριο θα πάω εκεί, αύριο θα κάνω αυτό, αύριο θα συναντήσω εκείνην και όλο μεταθέτω το τρεχαντήρι του χθες στο απύθμενο πηγάδι του αύριο.
Λες τελικά αυτό να είναι το ζητούμενο; Ποιος ξέρει. Εσύ πάντως καλά τη βόλεψες.
Ένιωσες ένα χάδι στην πλάτη και κύλισες στην ήρεμη λίμνη. Ίσως γιατί δεν άντεχες αυτή τη μετάθεση του αύριο. Πιθανώς γιατί δεν είχες κάτι να μεταφέρεις πιο μετά.
Μάλλον θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου. Θα κλείσω σήμερα τις εκκρεμότητες. Αφού είμαι πλέον βέβαιος ότι η επόμενη σελίδα είναι λευκή.
Ε, και ό,τι μείνει άγραφο, ας το κρατήσει η γη λίπασμα στη μικρή μου Μπουκαμβίλια.
Ίσως, τελικά, να είναι κι η μόνη εκκρεμότητα. Να μεγαλώσει η Μπουκαμβίλια.
Ομολογώ πως αυτό μ’ απασχολεί περισσότερο για αύριο. Να κοκκινίσει πριν το χάδι.

Ταράτσα



Μιλάς; Δεν απαιτείται.
Απλώς, αφουγκράσου.
Πρόκειται για κρότο στολής.
Μουχλιασμένος φόβος αντάμα με χτύπο προσταγής.
Εσύ; Ένα έντομο.
Ένα μικρό κι άβουλο στόμα.
Στην άκρη του δρόμου, στη χαραμάδα των στιγμών,
κρυμμένο στην καταστολή της ύπαρξής σου.
Σφιγμένο και κλειστό.
Ίσα που φτάνεις μέχρι την άκρη του φεγγίτη.
Τι βλέπεις;
Μια ταράτσα.
Μια φτηνή κι ύπουλη εκδοχή της ντουλάπας σου.
Τα ρούχα σου μουλιασμένα και σκορπισμένα στα πλακάκια.
Τα φτερά σου βρεγμένα, σαν τα φύλλα της πόρτας. Δεν μπορείς να τ’ ανοίξεις.
Ο κόσμος καίει. Ματώνει κάθε φορά που τον κοιτάς.
Δεν μιλάς. Δεν αντέχεις. Κουρνιάζεις σε μια εσοχή.
Σου χτυπούν. Μην σηκώσεις τη ματιά σου.
Δεν θέλουν το καλό σου.
Ξέχνα αυτό που βλέπεις. Έχει, ήδη, γίνει χθες.
Το αντιπροχθές ακόμα στοιχειώνει το αύριο.
Και μετά τι; Πάλι κρότος στολής.
Ελπίδα; Δεν απαιτείται.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...