Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Ταράτσα



Μιλάς; Δεν απαιτείται.
Απλώς, αφουγκράσου.
Πρόκειται για κρότο στολής.
Μουχλιασμένος φόβος αντάμα με χτύπο προσταγής.
Εσύ; Ένα έντομο.
Ένα μικρό κι άβουλο στόμα.
Στην άκρη του δρόμου, στη χαραμάδα των στιγμών,
κρυμμένο στην καταστολή της ύπαρξής σου.
Σφιγμένο και κλειστό.
Ίσα που φτάνεις μέχρι την άκρη του φεγγίτη.
Τι βλέπεις;
Μια ταράτσα.
Μια φτηνή κι ύπουλη εκδοχή της ντουλάπας σου.
Τα ρούχα σου μουλιασμένα και σκορπισμένα στα πλακάκια.
Τα φτερά σου βρεγμένα, σαν τα φύλλα της πόρτας. Δεν μπορείς να τ’ ανοίξεις.
Ο κόσμος καίει. Ματώνει κάθε φορά που τον κοιτάς.
Δεν μιλάς. Δεν αντέχεις. Κουρνιάζεις σε μια εσοχή.
Σου χτυπούν. Μην σηκώσεις τη ματιά σου.
Δεν θέλουν το καλό σου.
Ξέχνα αυτό που βλέπεις. Έχει, ήδη, γίνει χθες.
Το αντιπροχθές ακόμα στοιχειώνει το αύριο.
Και μετά τι; Πάλι κρότος στολής.
Ελπίδα; Δεν απαιτείται.

Προσευχή καπνού




Ωριμασμένος καπνός. Μετοχή γεύσης και συνεκδοχής.
Ανάβω αργά κι επαναληπτικά την πίπα μου, ρουφώντας το γήινο χαρμάνι.
Οσμή ψυχής και λογισμού που γυρεύει μια απόκοσμη γωνιά να ξαποστάσει.
Είναι αργά το βράδυ και νιώθω την κόπωση να γδέρνει τον νου μου.
Δεν ξέρω πώς να μιλήσω τις σκέψεις μου. Ορμώ με φούρια στη Βιρτζίνια.
Τα οστά μου αναζητούν παρηγοριά.
Μόλις απόθεσα τους κάλυκες του άγχους στο ξύλινο μεθύσι νικοτίνης.
Θάνατος στον θάνατο κι απόλαυση στην απόλαυση.
Ανάβω ξανά με ηρεμία την πίπα μου, φυσώντας την περίσσια πνοή.
Προσφορά και θυσία στον Θεό μιας ψεύτικης μέρας.
Επιτέλεσα το καθήκον μου. Ταπεινά κι ήσυχα λιβάνισα.
Για το χθες που με πόνεσε, για το αύριο που με φοβίζει.
Για το παιδί που δεν φώναξε το παιχνίδι του.
Για τον πατέρα που δεν κράτησε το παιδί στην αγκαλιά του.
Για έναν μάταιο κόσμο. Για όσα μπορούσα ν’ αλλάξω και δεν το `κανα.
Ανάβω την πίπα μου με φύλλα προσευχής, για το είναι του κόσμου.
Ταμπάκο σε Ερείκη. Ψυχοθεραπεία και παραμυθία στην αντίστιξη της ύπαρξης.

Αστικό Τοπίο



Κατηφορίζω την κεντρική οδό προσπαθώντας να διακρίνω τα σημάδια του παλίμψηστου ταξιδιού.
Σκοντάφτω στη λακκούβα του δρόμου, άγνωστος αντικριστά από πολλούς.
Ένα περιστέρι πετά ξυστά κι άτεχνα σαν τη συνείδησή μου, πάνω απ’ την πόλη.
Η βιτρίνα των βιβλίων αντανακλά τις εικόνες άλλης εποχής, κουρδίζοντας τον πόνο.
Λίγο πιο ΄κει ο λαχειοπώλης σπάει τη μονότονη σιωπή της οχλαγωγίας και το πανό γράφει «τέλος».
Μα πώς μπορείς να βάλεις στοπ στη ροή του τοπίου;
Ψηλά κτήρια, φυλακισμένες αισθήσεις και μόνο η οσμή σε κάνει να ρουθουνίζεις την ιστορία.
Μουχλιασμένες ψευδαισθήσεις με πολύχρωμα φαντεζί μπαλόνια κι ο σερβιτόρος να αλωνίζει χορεύοντας ανάμεσα στα τραπέζια της αλλόκοτης παρακμής.
Σας παρακαλώ, μπορώ να έχω έναν εσπρέσο; Χωρίς ζάχαρη, πικρή γεύση για το αβέβαιο μέλλον και για ένα απολεσθέν τότε.
Το ρολόι της Μητρόπολης χτύπησε 11.00 και το σμήνος ορμά φανατισμένα στα ίχνη του σουσαμιού που χύθηκε στο έδαφος.
Ο μικρός κλαίει απαρηγόρητα και μόνο η αστεία εικόνα του στον καθρέπτη αλλοιώνει κάπως την οδύνη της απώλειας.
Είναι κιόλας μεσημέρι και το λεφούσι στροβιλίζεται μπροστά στο μέγαρο για να αποδράσει με την κάρτα εξόδου στο χέρι.
Ο ήλιος λάμπει. Πάντα λάμπει σ’ αυτή την πόλη, ακόμα και όταν τα βαριά σύννεφα σβήνουν το αντιφέγγισμα των υαλοκρυστάλλων.
Δεν έχω καν απομακρυνθεί παρά μόνο ελάχιστα κι οι κόρνες είναι παρούσες να μου θυμίσουν πώς κάποτε ο χρόνος βημάτιζε πιο αργά από τη φθορά.
Τώρα, η φθαρτότητα έχει γίνει η καλύτερή μου φίλη κι αγκαζέ σκοντάφτουμε πάνω στην πινακίδα του Hotel ημιδιαμονής. «Εισέρχεσθε ησύχως».
Αποφεύγουμε τα βλοσυρά βλέμματα των άλλων και με σκυμμένο κεφάλι κάνουμε σλάλομ ανάμεσα στα βρώμικα σκεπάσματα του άστεγου.
Απόγευμα, ώρα για έναν ελληνικό. Μακριά από τις φωνές. Εκεί κάπου κρυμμένος στα φύλλα της εφημερίδας και μιας μωβ μπουκαμβίλιας,  καταχωνιασμένος στα σκαλιά της παλιάς συνοικίας. Μπετόν παντού και τόσο λίγος ουρανός.
Κλείνω τα μάτια κι αντικρύζω ό,τι μου λείπει. Μαρμάρινο απομεινάρι μνήμης επιχρισμένο μ’ ένα γκρίζο μπαλκόνι, μια θέα που συνθλίβει το μυαλό μου, ένα άστυ που εδώ και καιρό έχει ξαναγραφτεί πάνω στο ίδιο χαρτί.
Το αγαπάς ή το μισείς. Δεν υπάρχει ενδιάμεσος χώρος. Μόνο γεύση αστικού χρόνου.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...