Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Προσευχή καπνού




Ωριμασμένος καπνός. Μετοχή γεύσης και συνεκδοχής.
Ανάβω αργά κι επαναληπτικά την πίπα μου, ρουφώντας το γήινο χαρμάνι.
Οσμή ψυχής και λογισμού που γυρεύει μια απόκοσμη γωνιά να ξαποστάσει.
Είναι αργά το βράδυ και νιώθω την κόπωση να γδέρνει τον νου μου.
Δεν ξέρω πώς να μιλήσω τις σκέψεις μου. Ορμώ με φούρια στη Βιρτζίνια.
Τα οστά μου αναζητούν παρηγοριά.
Μόλις απόθεσα τους κάλυκες του άγχους στο ξύλινο μεθύσι νικοτίνης.
Θάνατος στον θάνατο κι απόλαυση στην απόλαυση.
Ανάβω ξανά με ηρεμία την πίπα μου, φυσώντας την περίσσια πνοή.
Προσφορά και θυσία στον Θεό μιας ψεύτικης μέρας.
Επιτέλεσα το καθήκον μου. Ταπεινά κι ήσυχα λιβάνισα.
Για το χθες που με πόνεσε, για το αύριο που με φοβίζει.
Για το παιδί που δεν φώναξε το παιχνίδι του.
Για τον πατέρα που δεν κράτησε το παιδί στην αγκαλιά του.
Για έναν μάταιο κόσμο. Για όσα μπορούσα ν’ αλλάξω και δεν το `κανα.
Ανάβω την πίπα μου με φύλλα προσευχής, για το είναι του κόσμου.
Ταμπάκο σε Ερείκη. Ψυχοθεραπεία και παραμυθία στην αντίστιξη της ύπαρξης.

Αστικό Τοπίο



Κατηφορίζω την κεντρική οδό προσπαθώντας να διακρίνω τα σημάδια του παλίμψηστου ταξιδιού.
Σκοντάφτω στη λακκούβα του δρόμου, άγνωστος αντικριστά από πολλούς.
Ένα περιστέρι πετά ξυστά κι άτεχνα σαν τη συνείδησή μου, πάνω απ’ την πόλη.
Η βιτρίνα των βιβλίων αντανακλά τις εικόνες άλλης εποχής, κουρδίζοντας τον πόνο.
Λίγο πιο ΄κει ο λαχειοπώλης σπάει τη μονότονη σιωπή της οχλαγωγίας και το πανό γράφει «τέλος».
Μα πώς μπορείς να βάλεις στοπ στη ροή του τοπίου;
Ψηλά κτήρια, φυλακισμένες αισθήσεις και μόνο η οσμή σε κάνει να ρουθουνίζεις την ιστορία.
Μουχλιασμένες ψευδαισθήσεις με πολύχρωμα φαντεζί μπαλόνια κι ο σερβιτόρος να αλωνίζει χορεύοντας ανάμεσα στα τραπέζια της αλλόκοτης παρακμής.
Σας παρακαλώ, μπορώ να έχω έναν εσπρέσο; Χωρίς ζάχαρη, πικρή γεύση για το αβέβαιο μέλλον και για ένα απολεσθέν τότε.
Το ρολόι της Μητρόπολης χτύπησε 11.00 και το σμήνος ορμά φανατισμένα στα ίχνη του σουσαμιού που χύθηκε στο έδαφος.
Ο μικρός κλαίει απαρηγόρητα και μόνο η αστεία εικόνα του στον καθρέπτη αλλοιώνει κάπως την οδύνη της απώλειας.
Είναι κιόλας μεσημέρι και το λεφούσι στροβιλίζεται μπροστά στο μέγαρο για να αποδράσει με την κάρτα εξόδου στο χέρι.
Ο ήλιος λάμπει. Πάντα λάμπει σ’ αυτή την πόλη, ακόμα και όταν τα βαριά σύννεφα σβήνουν το αντιφέγγισμα των υαλοκρυστάλλων.
Δεν έχω καν απομακρυνθεί παρά μόνο ελάχιστα κι οι κόρνες είναι παρούσες να μου θυμίσουν πώς κάποτε ο χρόνος βημάτιζε πιο αργά από τη φθορά.
Τώρα, η φθαρτότητα έχει γίνει η καλύτερή μου φίλη κι αγκαζέ σκοντάφτουμε πάνω στην πινακίδα του Hotel ημιδιαμονής. «Εισέρχεσθε ησύχως».
Αποφεύγουμε τα βλοσυρά βλέμματα των άλλων και με σκυμμένο κεφάλι κάνουμε σλάλομ ανάμεσα στα βρώμικα σκεπάσματα του άστεγου.
Απόγευμα, ώρα για έναν ελληνικό. Μακριά από τις φωνές. Εκεί κάπου κρυμμένος στα φύλλα της εφημερίδας και μιας μωβ μπουκαμβίλιας,  καταχωνιασμένος στα σκαλιά της παλιάς συνοικίας. Μπετόν παντού και τόσο λίγος ουρανός.
Κλείνω τα μάτια κι αντικρύζω ό,τι μου λείπει. Μαρμάρινο απομεινάρι μνήμης επιχρισμένο μ’ ένα γκρίζο μπαλκόνι, μια θέα που συνθλίβει το μυαλό μου, ένα άστυ που εδώ και καιρό έχει ξαναγραφτεί πάνω στο ίδιο χαρτί.
Το αγαπάς ή το μισείς. Δεν υπάρχει ενδιάμεσος χώρος. Μόνο γεύση αστικού χρόνου.

Το βιβλίο




Ανοίγω το βιβλίο και διαβάζω την πρώτη σειρά.
Μετά, βλέπω την αφιέρωση. Πάντοτε ψάχνω το προσφιλές πρόσωπο.
Ακόμα κι αν παραβλέπεται. Τότε παίρνω τη θέση του.
Έπειτα πάω στα περιεχόμενα.
Ξεκινώ από την αρχή. Κεφάλαιο Α’ σελίδα 13.
Ξεφυλλίζω, αγγίζω και ψηλαφώ. Οσμίζομαι την κάθε λέξη.
Ήταν έμπνευση στιγμής. Ήταν δουλειά χρόνων. Ήταν αμοιβή παραγγελίας.
Και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Ήταν ανάγκη.
Διαβάζω την έβδομη σελίδα και μετά πάω στο τέλος.
Θέλω να έχω τον έλεγχο.
Νιώθω καλά όταν ξέρω πού βαδίζω και μέχρι πού θα φτάσω.
Ξαναγυρνώ στο διάβασμά μου. Κεφάλαιο 9 σελίδα 152.
Τα κεφάλαια βροχή. Τρεις ιστορίες για το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Ένα ποτάμι. Άραγε θα κυλίσω μαζί σου; Θα βρω τα σημεία;
Δεν εννοώ σκέψεις και νοήματα, αλλά εικόνες και ήχους.
Σελίδες γεμάτες παραστάσεις για σένα και για μένα.
Αποκλειστικά για μας τους δυο. Πλέον ο χώρος κι ο χρόνος μας συνδέουν.
Θέλω να μάθω όσα δεν μου λες. Όσα επιμελώς κρύβεις πίσω από τις γραφές.
Όσα φαντάστηκες και δεν είπες. Όσα εννοούσες, αλλά δεν ξεστόμισες.
Κλείνω το βιβλίο στο τελευταίο κεφάλαιο, σελίδα 327.
Ονειρεύομαι αυτό που με ταξίδεψες. Σ’ ευχαριστώ. Ήταν ανάγκη.

Υ.Γ. Ξέχασα να σου πω κάτι σημαντικό.
Σχετικά με τις λευκές σελίδες, ποτέ μου δεν τις συμπάθησα. Είναι περιττές.
«Είναι δείγμα καλής αισθητικής», μου λες. «Είναι δείγμα υποκρισίας» σου απαντώ.
Ένα βιβλίο είναι πάντοτε πυκνογραμμένο. Αλλιώς, το τέλος δεν αξίζει.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...