Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Το βιβλίο




Ανοίγω το βιβλίο και διαβάζω την πρώτη σειρά.
Μετά, βλέπω την αφιέρωση. Πάντοτε ψάχνω το προσφιλές πρόσωπο.
Ακόμα κι αν παραβλέπεται. Τότε παίρνω τη θέση του.
Έπειτα πάω στα περιεχόμενα.
Ξεκινώ από την αρχή. Κεφάλαιο Α’ σελίδα 13.
Ξεφυλλίζω, αγγίζω και ψηλαφώ. Οσμίζομαι την κάθε λέξη.
Ήταν έμπνευση στιγμής. Ήταν δουλειά χρόνων. Ήταν αμοιβή παραγγελίας.
Και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Ήταν ανάγκη.
Διαβάζω την έβδομη σελίδα και μετά πάω στο τέλος.
Θέλω να έχω τον έλεγχο.
Νιώθω καλά όταν ξέρω πού βαδίζω και μέχρι πού θα φτάσω.
Ξαναγυρνώ στο διάβασμά μου. Κεφάλαιο 9 σελίδα 152.
Τα κεφάλαια βροχή. Τρεις ιστορίες για το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Ένα ποτάμι. Άραγε θα κυλίσω μαζί σου; Θα βρω τα σημεία;
Δεν εννοώ σκέψεις και νοήματα, αλλά εικόνες και ήχους.
Σελίδες γεμάτες παραστάσεις για σένα και για μένα.
Αποκλειστικά για μας τους δυο. Πλέον ο χώρος κι ο χρόνος μας συνδέουν.
Θέλω να μάθω όσα δεν μου λες. Όσα επιμελώς κρύβεις πίσω από τις γραφές.
Όσα φαντάστηκες και δεν είπες. Όσα εννοούσες, αλλά δεν ξεστόμισες.
Κλείνω το βιβλίο στο τελευταίο κεφάλαιο, σελίδα 327.
Ονειρεύομαι αυτό που με ταξίδεψες. Σ’ ευχαριστώ. Ήταν ανάγκη.

Υ.Γ. Ξέχασα να σου πω κάτι σημαντικό.
Σχετικά με τις λευκές σελίδες, ποτέ μου δεν τις συμπάθησα. Είναι περιττές.
«Είναι δείγμα καλής αισθητικής», μου λες. «Είναι δείγμα υποκρισίας» σου απαντώ.
Ένα βιβλίο είναι πάντοτε πυκνογραμμένο. Αλλιώς, το τέλος δεν αξίζει.

Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2020

Σχέδιο


Πέρσι ήρθες να μου πεις για ένα καινούργιο πλάνο.
Κάθισα. Σ’ άκουσα κι είπα καλή είναι η ιδέα σου.
Πότε θα προχωρήσεις;
«Πιστεύω σύντομα. Πριν βγει ο χρόνος».
Άλλη μια απάτη του εαυτού σου. Άλλη μια υπόσχεση ακύρωσης.
Όπως συνηθίζεις. Όμως ήσουν πειστικός.
Ήξερες όλες τις λεπτομέρειες και είχες απαντήσεις για όλα.
Μόνο μία σου ξέφυγε. Πότε θα αρχίσεις;
«Σύντομα, σε λίγους μήνες ξεκινώ».
Κι όμως, αυτή ήταν η πιο σημαντική.
Αυτή που σε καθόρισε. Αυτή που σ’ έχει ως τώρα στιγματίσει.
Δεν μπορείς να σπρώξεις τη θεωρία σου ούτε για ένα βήμα πράξης.
Κι εγώ πάλι εδώ. Να σ’ ακούω και να σε παρηγορώ.
«Κάτι θα γίνει και θ’ αλλάξουν τα πράγματα».
Μα εσύ πρέπει ν’ αλλάξεις. Είναι ώριμες οι συνθήκες
 να πας μπροστά. Το χρωστάς στον εαυτό σου.
«Κι αν αποτύχω;»
Ε, τότε, τουλάχιστον, θα έχεις δοκιμάσει.

In Memoriam




(Στον Θάνο)
Άναψε την πίπα του κι άφησε το χθες να εισχωρήσει στο αύριο.
Κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα των λογισμών του,
φυσώντας την ουράνια προσευχή του.
Δεν είχε κάτι να πει, μόνο κουνούσε νευρικά τα δάκτυλά του,
λες και χτυπούσε τις λευκές γραμμές των οριζόντων.
Ξανά και ξανά.
Με πείσμα πονούσε τις μαύρες νότες κι ο ήχος δονούσε τον αέρα.
Η μουσική ζούσε στο είναι του κι έδινε αίμα στα λόγια του.
Οσμιζόταν τον καπνό, καθαγιάζοντας την άτακτη στίξη
κι εκεί που το όνειρο τρεμόσβηνε, η μορφή του βημάτιζε σαν αερικό.
Δεν έκλεψε ο χάρος από το μέλλον, παρά μόνο μια φέτα φθοράς.
Η μακάβρια οσμή έσβησε στο τασάκι, σαν γήινη παραίσθηση
κι οι εφτά φίλοι τον αλυσόδεσαν για πάντα στην Αθανασία.
Καλό ταξίδι δεν θα πω. Ήδη βαδίζεις έτοιμος από καιρό,
«πάνω στο φτερό του καρχαρία να συναντήσεις ένα απίθανο συνάφι».
Δεν λησμονώ. Μην κλαις. Ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Ανάβω την πίπα μου και βυθίζομαι στην πολυθρόνα των ονείρων μου.
Μια μελωδία στα χείλη, λιβάνι από θύμισες και συνεκδοχές του ατίθασου μυαλού.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...