Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2020

Σχέδιο


Πέρσι ήρθες να μου πεις για ένα καινούργιο πλάνο.
Κάθισα. Σ’ άκουσα κι είπα καλή είναι η ιδέα σου.
Πότε θα προχωρήσεις;
«Πιστεύω σύντομα. Πριν βγει ο χρόνος».
Άλλη μια απάτη του εαυτού σου. Άλλη μια υπόσχεση ακύρωσης.
Όπως συνηθίζεις. Όμως ήσουν πειστικός.
Ήξερες όλες τις λεπτομέρειες και είχες απαντήσεις για όλα.
Μόνο μία σου ξέφυγε. Πότε θα αρχίσεις;
«Σύντομα, σε λίγους μήνες ξεκινώ».
Κι όμως, αυτή ήταν η πιο σημαντική.
Αυτή που σε καθόρισε. Αυτή που σ’ έχει ως τώρα στιγματίσει.
Δεν μπορείς να σπρώξεις τη θεωρία σου ούτε για ένα βήμα πράξης.
Κι εγώ πάλι εδώ. Να σ’ ακούω και να σε παρηγορώ.
«Κάτι θα γίνει και θ’ αλλάξουν τα πράγματα».
Μα εσύ πρέπει ν’ αλλάξεις. Είναι ώριμες οι συνθήκες
 να πας μπροστά. Το χρωστάς στον εαυτό σου.
«Κι αν αποτύχω;»
Ε, τότε, τουλάχιστον, θα έχεις δοκιμάσει.

In Memoriam




(Στον Θάνο)
Άναψε την πίπα του κι άφησε το χθες να εισχωρήσει στο αύριο.
Κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα των λογισμών του,
φυσώντας την ουράνια προσευχή του.
Δεν είχε κάτι να πει, μόνο κουνούσε νευρικά τα δάκτυλά του,
λες και χτυπούσε τις λευκές γραμμές των οριζόντων.
Ξανά και ξανά.
Με πείσμα πονούσε τις μαύρες νότες κι ο ήχος δονούσε τον αέρα.
Η μουσική ζούσε στο είναι του κι έδινε αίμα στα λόγια του.
Οσμιζόταν τον καπνό, καθαγιάζοντας την άτακτη στίξη
κι εκεί που το όνειρο τρεμόσβηνε, η μορφή του βημάτιζε σαν αερικό.
Δεν έκλεψε ο χάρος από το μέλλον, παρά μόνο μια φέτα φθοράς.
Η μακάβρια οσμή έσβησε στο τασάκι, σαν γήινη παραίσθηση
κι οι εφτά φίλοι τον αλυσόδεσαν για πάντα στην Αθανασία.
Καλό ταξίδι δεν θα πω. Ήδη βαδίζεις έτοιμος από καιρό,
«πάνω στο φτερό του καρχαρία να συναντήσεις ένα απίθανο συνάφι».
Δεν λησμονώ. Μην κλαις. Ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Ανάβω την πίπα μου και βυθίζομαι στην πολυθρόνα των ονείρων μου.
Μια μελωδία στα χείλη, λιβάνι από θύμισες και συνεκδοχές του ατίθασου μυαλού.

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2020

Καπνός και σοκολάτα

Έχω μια φίλη. Κάθε φορά που θα με δει, με μετρά από πάνω ως κάτω.
Αδυνάτισες. Μην καπνίζεις. Πάχυνες. Μην τρως. Ξυρίστηκες. Δεν σου πάει.
Άφησες γένια. Δείχνεις μεγαλύτερος.
Έλεος ρε Τερψιχόρη! Έχεις γίνει ράφτης ψυχών.
Κάθε φορά που θα με δεις, με κοιτάς, λες και μου παίρνεις μέτρα:
«Θα χωράει στην κάσα ο χοντρός ή θα πρέπει να παραγγείλουν μεγαλύτερη».
Δεν είναι ενδιαφέρον καλή μου κι ας λες ότι νοιάζεσαι. Άλλη μια καταπίεση είσαι.
Στέκεις δίπλα μου σαν την Αληκτώ και μετράς τις ζαβολιές μου.
Ωραία, μπορεί να υπερβάλλω, μπορεί να θες το καλό μου.
Αλλά, κι όσοι μ’ αλυσόδεσαν στον χρόνο, το καλό μου ήθελαν.
Χόρεψε στην κόγχη της ετερότητας. Σπάσε τις αλυσίδες της προσποίησης.
Δώσε λίγο χρώμα στον μονότονο κι υποκριτικό καπιταλισμό σου.
Γίνε αναρχική της αστικής σου μιζέριας. Τι σου ζητάω ε;
Να χέσω τις στατιστικές της υγιεινής σου διατροφής και τα μήλα που προτίμησες.
Αντιστάθηκες στον καπνό και σε μερικά προφιτερόλ. Και τι κατάλαβες;
Νιώθεις ωραία; Γιατί σε βλέπω κομμάτι στερημένη. Και για να μη μακρηγορώ…
Εντάξει, το ξέρω, θα φύγω πρώτος. Τι Σάββατο πρωί, τι Δευτέρα απόγευμα.
Κι εσύ θα έρθεις. Μόνο που θα σου ‘χει φανεί αιώνας, χωρίς καπνό και σοκολάτα.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...