Σάββατο 18 Ιουνίου 2022
Αιγαίο Ζωής
Πέμπτη 5 Μαΐου 2022
Για μια Ειρήνη
Δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο για σένα,
κυλώ χαρά μικρών στιγμών προς το μέρος σου.
Ίσως και μια πράσινη κορδέλα, χωρίς φιόγκο.
Μισώ τα περιτυλίγματα.
Λατρεύεις το χάδι.
Άχθος καθημερινό κι ανέλπιδο,
αποζητάς
δυο κιλά αγκαλιάς για ένα αύριο ζοφώδες.
Δεν ξέρω πώς να τα προσφέρω.
Ψάχνω μέσα μου να βρω την τιμή ευκαιρίας.
Ίσως και μια μικρή έκπτωση, ένεκα της πολυετούς χρησικτησίας.
Τελικά, η συμφωνία κρίνεται επιτυχής.
Ένα φιλί χωρίς άνθη. Μια κορδέλα θα στολίσει την Ειρήνη,
ενώ τα παιδιά προσδιορίζουν τα χρώματά της.
Τρίτη 19 Απριλίου 2022
Επέκεινα
Απόσταση για το χθες που πληγώνει και το μετά που φοβίζει.
Διαβιώ στη φθορά χωρίς τη στιγμή της ανάτασης.
Μεταξύ καημού εποχούμενου και ξεγνοιασιάς αδρανούσης
βιώνω το σήμερα ξανά, εμπεδώνοντας την αλλεπάλληλη πλήξη.
Μια θνητότητα, που δεν αφήνει τη σάρκα ελεύθερη να κυματίσει
Ένα όνειρο εγκλωβισμένο στο δικαίωμα και όχι στην πράξη.
Ανάσταση, λοιπόν; Πιθανώς αλλού.
Δεν κατανοώ το επίμηκες του χώρου, ούτε το πρωθύστερο του χρόνου.
Μικραίνω ακόμα περισσότερο για να χωρέσω στην αγκαλιά του κόσμου.
Μα και πάλι, απουσιάζει η παραμυθία. Μένω απόκληρος του σύμπαντος.
Μεγάλος, γέρος κι ανήμπορος σ’ έναν πλατύ προβλήτα δίχως το χαμόγελο του φάρου.
Ανάσταση, λοιπόν; Μάλλον για άλλους.
Πόση πικρία κουβαλά το βλέμμα. Ο ήχος της φρίκης αντανακλά σε επεισόδια,
καθώς ο πόθος, λάγνος κι αμαρτωλός κρίνεται υποκριτής και φαρισαϊκός.
Το τέλος φωτεινό και παρήγορο, όχι γιατί αποδεικνύεται ως τέτοιο.
Αλλά, γιατί έτσι νομίζω ότι είναι, αποθέτοντας λίγη αθανασία στο ποτήρι της ζωής
Ανάσταση λοιπόν; Θεός αν είναι, δεν έχω κουράγιο να πω.
Πέμπτη 27 Μαΐου 2021
«Για να μην τα χρωστάω»
Πέμπτη 20 Μαΐου 2021
Μια μέρα εργασίας
Πέμπτη 29 Απριλίου 2021
Τούτον τον ξένον
Ξεριζώνω τούτον τον τόπο. Αλλότριος σε οικείο μέρος.
Νοστάλγησα να παραβλέψω, να ξεχάσω, να συμβιβαστώ.
Τίποτα δεν κατόρθωσα, μένω απόμακρος αλλήλοις.
«Δος μοι τούτον τον ξένον» αναφώνησα,
στρεφόμενος σ’ εκείνους.
Αγκάλιασα ένα σώμα ξέπνοο, σ’ έναν πολύβουο ντουνιά.
Θυσία στο ευ και το γιατί.
Ύπαρξη απόκληρη σ’ έναν κόσμο επίπλαστο.
Φοβήθηκα πολύ το άγνωστο, το σκοτεινό που με περιβάλλει.
Δέος και τρόμος για αυτό που δεν ενστερνίστηκα.
Αλλόφρων του υπερεγώ και περιθωριοποιημένος του εκεί.
Εν τέλει μήπως ήμουν ξένος κι αλλότριος;
Μήπως ήμουν ανοίκειος του εαυτού μου;
Μοναχικός, δίχως θέληση να φορέσω ένδυμα επίσημο.
Χωρίς δύναμη να συντρίψω, ό,τι με απέσυρε.
Φεύγω. Αποδρώ σε τόπους μακρινούς και ξένους.
Κυριακή 18 Απριλίου 2021
Άνω Βαθύ
Ανηφόρησα τα λευκά εκκλησάκια, σήμα πως πλησιάζω στην παιδική γειτονιά.
Επιστρέφω στην καμπή της στροφής. Εκεί μπορώ να αντικρύσω τον κόσμο όλο.
Στέκομαι στο πεζούλι κι αναπολώ τη γέρικη φιγούρα να σταυροκοπιέται.
Γεωμέτρησα τον χώρο.Δύο καρδιές επί τρεις ψυχές και ύψος ουράνιο.
Αγάπη θραυσματική ξεδιπλώνεται στο υπαίθριο μωσαϊκό της αυλής.
Ένα κουβάρι πλεκτό διπλώνει τις ζάρες του ηλικιωμένου κορμιού.
Μια ζωή στοιβαγμένη ανάμεσα στις πλάκες και τα στενά σοκάκια.
Το μέρος γνώριμο και παλιό, με σημάδι τον χρόνο.
Το πρωινό ρουθουνίζει αλμύρα με ρίγανη και γιασεμί.
Πλακόστρωτες θύμησες παιχνιδιού, μεταξύ νερού και πανηγυριού.
Μεσημέρια ξαπλωμένοι στον κόσμο της φαντασίας, σε μια παρέλαση του νου.
Η γλυκιά συντροφιά πάντα εξιστορεί όσα η μνήμη συνειρμικά αποστηθίζει.
Μύρισε καφές δειλινού. Ο ήλιος χρωματίζει πορφυρά τις στέγες.
Βουτά αποκαμωμένος στο πέλαγο κι εγώ αποχαυνωμένος κοιτώ το λαμπύρισμα.
Οι σανίδες κάνουν κρακ στα πάτημα της νυχτερινής ησυχίας.
Οι απόκοσμες φωτογραφίες ανακαλούν ιστορίες υπό το φως ενός καντηλιού.
Κι εγώ νοσταλγός του χθες, γεωμετρώ πάλι τον χώρο.
Δύο επί τρία. Πώς να χωρέσει μια ζωή. Κι όμως εκεί υπήρξε.
Τα καλοκαίρια μου εναπόθεσα σ’ εκείνο τον νησιωτικό τόπο.
Ανάβω την πίπα μου, να λιβανίσω το σπίτι. Ένα τρισάγιο προγόνων.
Γλυκό κρασί αγκαλιάζει τις σκέψεις μου και συνοδεύει την προσευχή μου από καπνό.
Ικέτης
Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα. «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...
-
ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ Θάλασσα… Μια παρουσία ζωντανή, έντονη, ριζωμένη στην ψυχή και το ήθος του λαού μας. Αυτή τη θαλασσινή φύση του Έλλη...
-
Επιμέλεια: Άλκης Παναγιώτου Ο χρόνος που μας πέρασε ήταν αφιερωμένος και στον Στρατή Τσίρκα, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάν...
-
(Στη μνήμη του Ν. Εγγονόπουλου) Αγουροξυπνημένος ο ουρανός αποζητά μια πρωινή ρουφηξιά. Τα ψηφία κατρακυλούν κι οι δείκτες μουντοί, καθηλωμέ...




