Κυριακή 18 Απριλίου 2021

Άνω Βαθύ

 

Ανηφόρησα τα λευκά εκκλησάκια, σήμα πως πλησιάζω στην παιδική γειτονιά.

Επιστρέφω στην καμπή της στροφής. Εκεί μπορώ να αντικρύσω τον κόσμο όλο.

Στέκομαι στο πεζούλι κι αναπολώ τη γέρικη φιγούρα να σταυροκοπιέται.

Γεωμέτρησα τον χώρο. 

Δύο καρδιές επί τρεις ψυχές και ύψος ουράνιο.

Αγάπη θραυσματική ξεδιπλώνεται στο υπαίθριο μωσαϊκό της αυλής.

Ένα κουβάρι πλεκτό διπλώνει τις ζάρες του ηλικιωμένου κορμιού.

Μια ζωή στοιβαγμένη ανάμεσα στις πλάκες και τα στενά σοκάκια.

Το μέρος γνώριμο και παλιό, με σημάδι τον χρόνο.

Το πρωινό ρουθουνίζει αλμύρα με ρίγανη και γιασεμί.

Πλακόστρωτες θύμησες παιχνιδιού, μεταξύ νερού και πανηγυριού.

Μεσημέρια ξαπλωμένοι στον κόσμο της φαντασίας, σε μια παρέλαση του νου.

Η γλυκιά συντροφιά πάντα εξιστορεί όσα η μνήμη συνειρμικά αποστηθίζει.

Μύρισε καφές δειλινού. Ο ήλιος χρωματίζει πορφυρά τις στέγες.

Βουτά αποκαμωμένος στο πέλαγο κι εγώ αποχαυνωμένος κοιτώ το λαμπύρισμα.

Οι σανίδες κάνουν κρακ στα πάτημα της νυχτερινής ησυχίας.

Οι απόκοσμες φωτογραφίες ανακαλούν ιστορίες υπό το φως ενός καντηλιού.

Κι εγώ νοσταλγός του χθες, γεωμετρώ πάλι τον χώρο.

Δύο επί τρία. Πώς να χωρέσει μια ζωή. Κι όμως εκεί υπήρξε.

Τα καλοκαίρια μου εναπόθεσα σ’ εκείνο τον νησιωτικό τόπο.

Ανάβω την πίπα μου, να λιβανίσω το σπίτι. Ένα τρισάγιο προγόνων.

Γλυκό κρασί αγκαλιάζει τις σκέψεις μου και συνοδεύει την προσευχή μου από καπνό.


Παρασκευή 16 Απριλίου 2021

Τσιρίγο

 

Επιστρέφεις σε ξένο χώρο, σαν να θες να τον κατακτήσεις.

Άργησες! Αλλά κατάλαβες ότι είναι μαγικός.

Στέκει μεσοπέλαγα, σαν κατάρτι. 

Απομεινάρι πειρατικού ρεσάλτο.

Μέρος απόμακρο μα τόσο κοντινό,

μνήμη σελίδων και νόστου, γεμάτο νοθείες.

Κι αν από την αρχή δεν το εκτίμησες, είναι βέβαιο. 

Θα επανέλθεις.

Θα δεις το λιόγερμα να χρωματίζει το κάστρο.

Ηλιαχτίδες χτυπούν το καραντί στης σπηλιάς τις σεμπρεβίβες.

Αγναντεύεις το αόριστο με οσμές να πλημμυρίζουν το μέλλον.

Έγειρε η μέρα κι η νύχτα απλώνει τα καψαλισμένα πλοκάμια της.

Μια βάρκα πλέει στον ορίζοντα, μόνη στην πλώρα του νου.

Άναψες την πίπα σου και έδωσες γεύση στο χνάρι σου.

Πλέον ο χώρος πατήθηκε. Μεταμορφώθηκε σε τόπο

δικό σου, μέχρι το μεδούλι να γεμίσει θυμάρι.

Απόψε αντικρίζω το χθες, όπως το έχτισα, όπως το ήθελα.

Το αύριο δεν το ξεύρω.

Θάλασσα άγνωστη, γαλάζια με μια καραβόπετρα για σημάδι.

Κάπου ν’ ακουμπήσει το βλέμμα.

Δε λέω καληνύχτα! Θα ξανάρθω.

Υπόσχεση στη μνήμη που αγαπά να στιγματίζει.

Τα Κύθηρα σε καθορίζουν, ακόμα κι αν δεν τα βρεις αμέσως.

Είναι πάντα εκεί. Γλύκα από τσίπουρο και μέλι.


Τετάρτη 17 Μαρτίου 2021

I can't breathe

Πόσο μου λείπει μια βόλτα στη θάλασσα με φίλους αγαπημένους. 

Ψυχοθεραπευτική τσιπουρο....αποκατάσταση.

Ατέλειωτες αναλύσεις και γέλιο, πολύ γέλιο.

Να φτάνει ο καπνός της πίπας μου μέχρι τον ουρανό.

Σαν προσευχή καλοτυχίας για ένα μέλλον αβέβαιο.

Νοσταλγία για όσα έχω ζήσει.

Ελπίδα αυριανών θραυσμάτων, πιο ζωντανή απ' το σήμερα.

Για ένα χαμόγελο πιο ζεστό κι από τον ήλιο.

Γιατί έτσι αντέχεις την αλητεία της ζωής.

Τα "πρέπει" και τα "δήθεν".

Αλλιώς πνίγεσαι. Πνίγεσαι πριν πιεις μια γουλιά.

Δεν αναπνέεις, απλώς κινείσαι αμφίδρομα. Φυτοζωείς σαν ανεμώνη.

Ανάμεσα στις "ατομικές ευθύνες" σου και τα "κατ' εξαίρεση" των άλλων...

 

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2020

Σπουδή στον αλεξανδρινό...

Σιωπή στους ομιλούντες!
Πλέον, μόνο μύθους αρεστούς πουλάνε.
Επιβάλλεται να αγοράσετε.
Διαταγή βασιλέως!
Αντηχούν οι παλάμες ρυθμικά κι υποτακτικά.
Το σκήπτρο χτυπά στο κούφιο πάτωμα.
Απολαμβάνει τον θόρυβο, δίχως έγνοιες.
Αφήστε τον με τη μεγαλοπρεπή στολή του.
Ξεστομίζει λόγια σαν άριστος ηθοποιός.
Σφραγίστε την πόλη, ο θάνατος προ των πυλών.
Κλείστε την πόρτα. Να μη φύγει κανείς.
Η ελευθερία υποτάχθηκε.
Η δημοκρατία εξέπνευσε.
Ο υπήκοος αυτοκτόνησε.
Η μάσκα τον σκέπασε.
Η αυλαία πέφτει αργά.
Διαταγή λαού!
Χειροκροτήστε...

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...