Παρασκευή 6 Μαρτίου 2020

Σαν ένας μικρός Θεός


Έπλυνε το πρόσωπό του στις βρύσες και ξέπλυνε το στόμα του από το αίμα. Την πρώτη φορά που είχε συμβεί, είχε τρομάξει πολύ και δεν ήξερε τι να κάνει. Τώρα πια ένιωθε ότι ακολουθούσε μια τυπική διαδικασία. Κούνησε τα δόντια του και είδε ότι όλα ήταν εντάξει. Μόνο λίγο αίμα έσταζε ακόμα από τη μύτη του που πίεσε για να σταματήσει.
Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι για μέσα κι ο Στάθης φόρεσε την κουκούλα να καλύψει το πρόσωπό του και πήγε στο τελευταίο θρανίο να κάτσει. «Αν μιλήσεις, κάηκες τσογλάνι» άκουσε πάνω από το κεφάλι του τη φωνή του Γορίλα, ενώ με μια δυνατή σπρωξιά πέταξε τον Στάθη στο πάτωμα. Ξανασηκώθηκε ψύχραιμα και ξανακάθισε στο θρανίο του.
Σε λίγο μπήκε ο καθηγητής. Είχαν μαθηματικά και εκείνος βιαζόταν να παραδώσει. Είχαν μείνει πίσω στην ύλη κι οι εξισώσεις δεν αστειεύονται. Πρέπει να τα εξηγήσει στα παιδιά για να είναι έτοιμα για το τέλος, στις εξετάσεις. Άλλωστε, ο κύριος Μαλτέζος δεν έχει να πει και πολλά με τα 13άχρονα. Του αρκούσαν οι αντιμεταθετικές και προσεταιριστικές ιδιότητες.
Ο Στάθης έκλαιγε βουβά, χωρίς να βγάζει άχνα. Παρακολουθούσε το μάθημα με σκυμμένο κεφάλι, ενώ τα μάτια του θόλωναν από τα δάκρυα που με βία προσπαθούσε να συγκρατήσει.
-Ε, εσύ εκεί πίσω με την κουκούλα! Δεν σ’ ενδιαφέρει το μάθημα και το ‘χουμε καταλάβει από τους ελεεινούς βαθμούς σου. (Γέλια από όλη την τάξη). Τουλάχιστον μην προσβάλεις τον καθηγητή σου φορώντας κουκούλα. Κοίτα στον πίνακα! Τι έλεγα τώρα Βλαχόπουλε;
-…………………………
-Κατάλαβα, πάλι κάτω από τη βάση θα πάρεις. Λοιπόν, πάμε παρακάτω.
Ο Στάθης Βλαχόπουλος ήταν μαθητής Δευτέρας Γυμνασίου, έχοντας χάσει μια χρονιά. Κανονικά θα έπρεπε να πήγαινε Τρίτη. Όταν ξεκινούσε το Γυμνάσιο, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι γονείς του ήταν ακόμα μαζί. Ο πατέρας του δούλευε πολλές ώρες, αλλά πάντα είχε χρόνο για τον γιο του. Τα σαββατοκύριακα πηγαίναν βόλτες, ενώ η αγαπημένη του απόδραση ήταν όταν πηγαίναν για Mountain Bike με τον πατέρα του. Εκεί ψηλά στα βουνά αισθανόταν σαν ένας μικρός Θεός.
Ξαφνικά στη Δευτέρα Γυμνασίου όλα άλλαξαν. Οι γονείς του χώρισαν. Τον πατέρα του δεν τον βλέπει σχεδόν ποτέ, γιατί μετακόμισε. Μάλιστα, πρόσφατα έμαθε ότι συζεί με μια ασκούμενη δικηγόρο που γνώρισε στο γραφείο του, πριν το κλείσει. Τώρα, έφυγε, πήγε σε άλλη πόλη κι άνοιξε εκεί νέο δικηγορικό γραφείο με την ασκούμενη του, πλέον κι ερωμένη του.
Ο Στάθης έμεινε μόνος με τη μητέρα του. Μια μητέρα που είναι πλέον η σκιά του εαυτού της. Όλο πίνει, δεν τρώει, δεν του μιλά και κάθεται στο σπίτι ξαπλωμένη στον καναπέ, βλέποντας τηλεόραση. Ο Στάθης έχασε κάθε ενδιαφέρον για τα μαθήματα, ενώ κανένας πια από τους γονείς του δεν ερχόταν στο σχολείο να μάθει για την πρόοδό του. Το ένα διαγώνισμα μετά το άλλο ήταν σκέτη αποτυχία, ενώ οι απουσίες του είχαν χτυπήσει κόκκινο. Εν τέλει, έμεινε και έπρεπε να επαναλάβει την τάξη.
Ο Γορίλας ήταν όνομα και πράγμα. Γιος αστυνομικού. Λεγόταν Λάκης Γορίλας κι είχε πρόωρη ανάπτυξη, φαινόταν σαν παιδί Λυκείου. Όλα τα παιδιά τον φοβούνταν γιατί κανένας δεν μπορούσε να τον νικήσει. Αυτός κι η παρέα του ζητούσαν χρήματα από τους συμμαθητές τους κι όποιος δεν τους έδινε τον πλάκωναν στα μπουνίδια. Ο Στάθης ήταν από τα μόνιμα θύματά του, αφού δεν είχε λεφτά, αλλά και κανέναν να τον υπερασπιστεί. Είχε μείνει μόνος, καθώς οι παλιοί συμμαθητές του τον έκαναν πέρα κι οι καινούργιοι δεν τον ήξεραν, ούτε ήθελαν να τον μάθουν. Μόνο ο Γορίλας τον πλησίαζε κάθε τόσο για να πάρει το χαρτζιλίκι του. Όσο δεν είχε λεφτά ο Στάθης, τόσο ξύλο έτρωγε κι έφτυνε αίμα στις βρύσες.
Κανένα παιδί δεν τολμούσε να μιλήσει, αλλά και κανένας καθηγητής δεν προλάβαινε να ασχοληθεί με την «τελειωμένη» περίπτωση του Στάθη. Προείχαν η ύλη και τα «νορμάλ» παιδιά.
Η δημόσια προσβολή του μαθηματικού μέσα στην τάξη ήταν το κλαράκι που έσπασε μέσα του. Δεν υπήρχε μέλλον γι’ αυτόν. Κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί μαζί του. Ο μόνος φίλος που του είχε μείνει από παλιά ήταν το ποδήλατό του, που καβάλαγε μόνος του πλέον και τράβαγε κατά τα βουνά. Αυτή ήταν η απόδρασή κι η ξεγνοιασιά του. Δεν είχε που αλλού να πάει. Σχολείο δεν τον ήθελε κανένας, ούτε οι συμμαθητές, ούτε οι καθηγητές. Σπίτι δεν μπορούσε να βλέπει σ’ αυτή την κατάσταση τη μάνα του. Ήθελε να φύγει μακριά. Ήθελε να πάει να βρει τον πατέρα του, αλλά κι αυτός ούτε που τον έπαιρνε πια τηλέφωνο.
Είχε σταματήσει να ξεκουραστεί στο ύψωμα που συνήθιζαν να κάθονται με τον πατέρα του. Είχε απίστευτη θέα με την πόλη στα πόδια τους. Σκεφτόταν όλα τα περασμένα και του φαίνονταν τόσο μακρινά. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του. Σήκωσε το δεξί του πόδι κι έδωσε ώθηση στο πετάλ, χωρίς να σκεφτεί πολύ. Πέταξε σαν ένας μικρός Θεός.
Την επόμενη μέρα στην κηδεία ήταν μόνο η μάνα του, οι θείες κι ο πατέρας του, που παρακολουθούσε από απόσταση. Ο Στάθης ήταν πια μια «τελειωμένη υπόθεση».

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020

Δαιδαλώδης διαδρομή


Ο καιρός φορτώνει τη θυμωμένη φύση του, μιμούμενος την κυκλοθυμία μου. Η λεωφόρος ακολουθεί -απαθής- τη γνωστή της δυσκαμψία κι εγώ εγκλωβισμένος στον στατικό χωροχρόνο, απελευθερώνω τη φαντασία μου σε αλλόκοτους λογισμούς. Πατάω γκάζι και μετά φρένο. «Πλήρωσα τη ΔΕΗ;». Μόλις απέφυγα με ένα ισχυρό αποτύπωμα στο πέλμα της ασφάλτου την αλλοπρόσαλλη κίτρινη κούρσα που θέλησε να συνευρεθεί άσπονδα μαζί μου, εισβάλλοντας ετσιθελικά μπροστά μου. Γκάζι, φρένο. «Πόσο με κούρασε η χθεσινή συζήτηση κι ως συνήθως δεν έβγαλε πουθενά». Η ματαιότητα της διαλεκτικής μέσα από το πρίσμα της συζυγικής αλλοφροσύνης.
Γκάζι, φρένο. Τη νοητική διαδικασία ταράσσει η πρόσκληση του ραδιοφωνικού παραγωγού που πουλά την πραμάτεια του, καλώντας μας σ’ ένα γευστικό ταξίδι. «Τηλεφωνήστε και κερδίστε». Φράση που κάνει το άδειο μου στομάχι να διαμαρτυρηθεί. Ώρα τρεις το μεσημέρι. Επιτέλους λίγο γκάζι!
Για λίγο. Το φρένο δέχεται και πάλι σ’ έναν περιοδικό ρυθμό την πίεση του ποδιού μου. Ξάφνου από το φανάρι προβάλλουν δυο – δυο τα υψωμένα μέσα μαζικής περιφοράς. Φάτσες κολλημένες με βαριεστιμάρα κι αδιαφορία στο τζάμι αναμένουν την καθέλκυση στον οίκο της αστικής τους ευμάρειας. «Όλα καλά, μαμά. Πάω να διαβάσω». Η κλασική ατάκα της εφηβικής διαφυγής, πέρα από τους τέσσερις τοίχους μιας καθωσπρέπει πολυτελούς έπαυλης.
Έβαλα τρίτη, νιώθοντας τη σαγήνη της επιτάχυνσης να δρα κατευναστικά στην αλληλουχία των συνειρμών μου, ενώ το μισάνοιχτο παραθύρι ανακατεύει έτι περαιτέρω τα άτακτα μαλλιά μου και τις σκέψεις μου. «Τελικά, πόσο στοίχισε το σούπερ μάρκετ;»
Αδιαφορώντας για τα εντός κι εκτός, εμμένω στ’ αυτά, φρενάροντας και εγκλωβίζοντας εκ νέου το σώμα στην απόδραση του νου. «Καλά τη ΔΕΗ. Το τηλέφωνο και το νερό τα πλήρωσα ή όχι ακόμα;» Μα πώς γίνεται να απωθώ ό,τι δεν με συνεπαίρνει, συμπεριλαμβανομένης και της άχαρης ζωής μου.
Ο δρόμος ανοίγει. Επιτέλους. Τρέχω σε πολλαπλάσια ταχύτητα από το μυαλό μου και ‘κεινο πειθήνια προσηλώνεται στις πρώτες στάλες που κοσμούν τον γυάλινο φράχτη γύρω μου. Η βροχή απομακρύνει τις φαντασιώσεις και στενεύει τη λεωφόρο, αφήνοντας ελάχιστα κι απρεπή περάσματα μέχρι εξυβρίσεως.
Σταματώ έξω από το σπίτι. Δεν θέλω ν’ ανέβω. Πάλι με περιμένει η ΔΕΗ, το Νερό, το Τηλέφωνο κι οι ανεκπλήρωτοι λογαριασμοί της ύπαρξής μου. Καλά είμαι εδώ. Ήσυχα κουρνιάζω στο κάθισμα. Ανάβω την πίπα μου, ασπίδα στην όξινη βροχή της πραγματικότητας. Ο υετός ρέει ασταμάτητα και δυνατά σε τόνο ευθύ και πλάγιο κι εγώ στη μέση στέκω ακούνητος, σκέτη χασμωδία στη μελωδία της μονοτονίας.
Εν τέλει αποφασίζω το μετέωρο βήμα. Παίρνω το ασανσέρ και γυρίζω το κλειδί της θωρακισμένης ασφάλειας. Αποθέτω βαριά και δύσθυμα το μουλιασμένο σακάκι μου στο πορτ μαντό της καλοστημένης ευτυχίας, προσθέτω άλλο ένα χαμόγελο πάνω στην ανέκφραστη πανοπλία μου και λέω «καλησπέρα».
Μια περίλαμπρη ιδέα απόδρασης πλημμυρίζει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα κι απελευθερώνει ορδές σεροτονίνης. Μιμούμαι την εφηβική παρόρμηση και προσθέτω σαρκαστικά και ύπουλα. «Έχω πολύ διάβασμα». Αποσύρομαι περιχαρής στον δικό μου στατικό χώρο, χωρίς γκάζι και φρένο. Απαλλαγμένος από λεωφόρους και λογαριασμούς, ελεύθερος να τρέξω στους δικούς μου λογισμούς. Αιχμή ονείρου στην παραδοξότητα της λογικής. Να πλάσω τον δικό μου χωροχρόνο. Χωρίς «πρέπει» και «δεν». Χωρίς οφειλές και παρακαταθήκες. Μόνο «ίσως» και «αν». Απορίες άλυτες και πυκνές σαν τα «γιατί» μιας δαιδαλώδους διαδρομής. Ανάβω ξανά την πίπα μου και σας καληνυχτώ.

Δευτέρα 2 Μαρτίου 2020

Ο Χαρταετός


Κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και περίμενε να πάρει το αντίδωρο. Κυριακή της Τυρινής κι ο Λάμπης είχε κατέβει στη Μητρόπολη, γιατί ήθελε να δει τα ξαδέλφια του. Άκουσε το «πύρινο» κήρυγμα του Μητροπολίτη που μιλούσε για τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό, για τα οράματα του ελληνισμού και για την πατρίδα που την καπηλεύονται οι άθεοι κι οι ψεύτες. «Εμείς, αδέλφια, θα πρέπει να στηρίξουμε τα θεμέλια της πίστης μας, τα θεμέλια της ορθοδοξίας μας και να μην αφήσουμε τους λαθροεισβολείς να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας, τη θρησκεία και την αγάπη μας προς τον Χριστό. Εύχομαι σε όλους σας Καλή Σαρακοστή και μακριά από τους λαθρομετανάστες».
Ο Λάμπης συγκινημένος από τα λόγια του Μητροπολίτη δάγκωνε το αντίδωρο, καθώς βάδιζε γρήγορα προς την έξοδο, ανυπομονώντας να δει τα ξαδέλφια του, να πάνε στο καρναβάλι και μετά να αρχίσουν τις ετοιμασίες για τον χαρταετό. Φέτος θα γινόταν διαγωνισμός στο νησί κι ο πιο καλός, αυτοσχέδιος χαρταετός θα βραβεύονταν. Δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να κερδίσει με τα ξαδέλφια του. Άλλωστε ήταν κι αυτοί οι κωλοαλβανοί που κοκορεύονταν όλη την ώρα για τους χαρταετούς που φτιάχνουν. Από πού κι ως πού συμμετέχουν σ’ αυτό το ελληνικό έθιμο Αλβανοί! Και τι ξέρουν αυτοί από πέταγμα αετού. Ήθελε να τους αποδείξει ότι μόνο ένας γνήσιος Έλληνας μπορεί να φτιάξει τον καλύτερο χαρταετό και να πετάξει πιο ψηλά από όλους. Μάλιστα το είχε σκεφτεί καλά. Θα έβαζε τα χρώματα της γαλανόλευκης στον χαρταετό για να νιώσει διπλή περηφάνεια.
Στην ορμή των είκοσι χρόνων του, ο Λάμπης δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο από τον χαρταετό και τα τσίπουρα που θα πίνανε με τα ξαδέλφια του τ’ απόγευμα στη μεγάλη πλατεία του νησιού, όταν θα καίγανε τον βασιλιά καρνάβαλο.
Αργά το βράδυ, τύφλα στο μεθύσι, δεν έβλεπε μπροστά του. Δεν είχε κουράγιο να κάτσει να φτιάξει τον χαρταετό του εκείνη την ώρα και στην κατάστασή του. «Το πρωί», σκέφτηκε και ξεράθηκε πάνω στα παπλώματα που του είχε στρώσει η θεία, δίπλα στα ξαδέλφια του. Προτίμησε να μείνει στο σπίτι της θείας, παρά ν’ ανέβει 225 σκαλιά μέχρι να φτάσει στο σπίτι του, που ήταν ψηλά στην Άνω Γειτονιά. Άλλωστε δεν μπορούσε ούτε να σταθεί όρθιος. Άρον – άρον τον μαζέψαν τα ξαδέλφια του και τον έφεραν σπίτι να ξαπλώσει.
Μες τη παραζάλη από τα ποτά, καθώς τον έπαιρνε ο ύπνος, ο Λάμπης άκουσε κάτι θορύβους και σουρσίματα. Τα ξαδέλφια κοιμόνταν βαθιά και το σπίτι ήταν ήσυχο. «Ποντίκι», σκέφτηκε. Σηκώθηκε, τρικλίζοντας, άρπαξε από τον τοίχο την καραμπίνα του θείου και έβαλε δυο φυσίγγια. «Θα το σκοτώσω το αρούρι», μονολόγησε και άρχισε να βολτάρει μέσα στο σπίτι. Σε κάποια στιγμή άκουσε ένα κρακ, σήκωσε το όπλο προς το μέρος που ακούστηκε ο θόρυβος, όπλισε κι ήταν έτοιμος να πυροβολήσει. Ξαφνικά, αντίκρυσε δυο ζωηρά και λαμπερά ματάκια να τον κοιτάνε. Ήταν ένα μικρό παιδί. Ένα κοριτσάκι. Θα ‘ταν δε θα ‘ταν πέντε χρονών. Ήταν έτοιμο να μπήξει τα κλάματα. Τότε ο Λάμπης τρόμαξε. Κατέβασε το όπλο και προσπαθούσε στο θολωμένο του μυαλό να καταλάβει τι συμβαίνει. Πού βρέθηκε αυτό το παιδί; Τι κάνει στο σπίτι της θείας; «Πώς σε λένε;», ρώτησε. «Ποια είσαι;», ξαναρώτησε, αλλά δεν έλαβε καμιά απάντηση. Το κοριτσάκι έβαλε τα κλάματα και τότε ξεπρόβαλε από το δωμάτιό της η θεία. Έτρεξε και πήρε στην αγκαλιά της τη μικρή και σχεδόν ξεφωνίζοντας ρώτησε τον Λάμπη «τι κάνεις εκεί με τ’ όπλο;». Ο Λάμπης δεν ήξερε τι να πει. «Να θεία, την πέρασα για αρούρι και σηκώθηκα για να το πιάσω». «Ποια είναι αυτή;».
Η θεία εξαφανίστηκε με τη μικρή στην αγκαλιά της. Πήγε στο μέσα δωμάτιο και την έβαλε για ύπνο. Τη χάιδεψε απαλά στα μαλλιά και τη φίλησε. Η μικρή πήρε αγκαλιά το αρκουδάκι της και γύρισε πλευρό για να κοιμηθεί. Η θεία επέστρεψε στο σαλόνι και είπε στον Λάμπη επιτακτικά «κάτσε». «Κάτσε σου λέω! Θα στα εξηγήσω όλα». Ο Λάμπης σωριάστηκε στην καρέκλα σαν σακί.
«Η μικρή λέγεται Ραμίνα» ξεκίνησε την ιστορία της κι ο Λάμπης με απορία και έκπληξη την κοιτούσε στο στόμα να μάθει τι συμβαίνει.
«Είναι προσφυγοπούλα από τη Συρία. Οι γονείς της σκοτώθηκαν στον πόλεμο κι ο θείος της την έστειλε με λίγα χρήματα κι ένα σημείωμα στην τσέπη στην Ελλάδα. Την έφερε ένας συμπατριώτης της, αλλά δεν μπορούσε να την κουβαλά άλλο. Έτσι μας είπε η μικρή. Την άφησε στην παραλία, κάτω από το καλύβι μας πριν δυο βδομάδες κι εκείνη κρύφτηκε στα δίχτυα του θείου σου για να προστατευθεί. Είχε μαζί της μια κουβέρτα, ένα σάντουιτς, ένα νερό και τα λίγα χρήματα του θείου της. Ο θείος σου πηγαίνοντας στο καλύβι να ράψει τα δίχτυα βρήκε τη μικρή τυλιγμένη με την κουβέρτα, να τρέμει και να κλαίει. Την έφερε σπίτι. Δεν ξέραμε τι να την κάνουμε. Έχουμε ακούσει για τις δομές, αλλά δεν θέλαμε να την αφήσουμε μόνη κι έρημη εκεί. Η Ραμίνα μιλά αγγλικά και μας τα εξήγησε όλα. Τα είπε όλα στα ξαδέλφια σου».
Ο Λάμπης ήταν αποσβολωμένος. Δεν έβγαινε μιλιά από το στόμα του.
«Θα σου πω μια ιστορία Λάμπη που δεν γνωρίζεις», είπε η θεία. «Μου την είπε η μάνα μου, η γιαγιά σου, λίγο πριν πεθάνει. Δεν την ήξερα και δεν μου την είχε πει ποτέ. Ούτε στη μάνα σου. Όταν ήρθε ο πόλεμος στο νησί, η γιαγιά σου και άλλα πολλά παιδιά φυγαδεύτηκαν από τους γονείς τους για τη Συρία. Πήγαν στο Χαλέπι γιατί εκεί μπορούσαν να ζήσουν με ασφάλεια, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Η γιαγιά σου ήταν πέντε χρονών. Δεν θυμόταν πολλά πράγματα. Θυμόταν, όμως, ένα ατέλειωτο ταξίδι με το πλοίο μέχρι να φτάσουν στο Χαλέπι. Θυμόταν τους ντόπιους, πώς τους καλοδέχτηκαν, πώς τους φιλοξένησαν και τους πρόσφεραν ζεστή σούπα και ρούχα ν’ αλλάξουν. Έμειναν δυο χρόνια εκεί σε καταυλισμούς, όπου τα παιδιά έπαιζαν μαζί. Οι Σύριοι έρχονταν και βοηθούσαν τα παιδιά, μαγείρευαν, τους έφερναν ρούχα, ζαχαρωτά και τους τραγουδούσαν. Τραγούδια ακαταλαβίστικα, αλλά γλυκά και χαλαρωτικά, όπως μου εξομολογήθηκε η γιαγιά σου, για να τους παρηγορήσουν. Χάρη στους Σύριους, η γιαγιά γύρισε σώα κι ασφαλής στο νησί. Δεν βρήκε κανέναν από την οικογένειά της, είχαν όλοι σκοτωθεί στον πόλεμο, όπως ξέρεις. Τότε την υιοθέτησε μια πλούσια οικογένεια. Τη μεγάλωσε και την προίκισε σαν δικό της παιδί. Ε, τα υπόλοιπα τα ‘χεις ακούσει… Όταν είδα τη Ραμίνα, σκέφτηκα τη μάνα μου. Σκέφτηκα πώς θα αισθανόταν ένα μικρό κοριτσάκι πέντε χρονών σ’ έναν ξένο τόπο, αφιλόξενο, μόνο του, ορφανό κι απροστάτευτο. Τι έφταιγε αυτό για τον πόλεμο; Τι έφταιγε η γιαγιά σου για τον πόλεμο; Αποφάσισα να την προστατεύσω, όπως έκαναν οι πρόγονοι της Ραμίνα στη μάνα μου. Μνημόσυνο στη μνήμη της... Στα ’πα και ξαλάφρωσα. Ξέρω τις ιδέες σου και τι πιστεύεις, αλλά το παιδί αυτό θα μείνει μαζί μας. Αν δεν θες, μην ξανάρθεις εδώ».
Ξημέρωσε Καθαρά Δευτέρα κι ο Λάμπης μετά το νυχτερινό σοκ, ξύπνησε αλαφιασμένος. Κοιμήθηκε μ’ έναν βαθύ λήθαργο, χωρίς όνειρα, σαν σε κώμα. Όταν ξύπνησε για τα καλά, έπλυνε το πρόσωπό του και πήγε στην κουζίνα για να φτιάξει καφέ. Είδε τη μικρή Ραμίνα να κάθεται στο τραπέζι και να πίνει το γάλα της και τη θεία του να τον κοιτά παγωμένη και έντρομη. Η Ραμίνα τον κοίταξε γλυκά και του χαμογέλασε.
Ο Λάμπης πλησίασε τη Ραμίνα. Χάιδεψε τα μαλλιά της και τη φίλησε στο μάγουλο. «Θέλεις να φτιάξουμε μια κατασκευή;» Τη ρώτησε στα αγγλικά. «Τι κατασκευή;» του απάντησε. «Μια κατασκευή που θα πετά. Θα πετά πολύ ψηλά. Χαρταετό τη λένε. Έλα, θα σου δείξω». Την πήρε από το χέρι κι η Ραμίνα τον ακολούθησε. «Καλή Σαρακοστή, θεία». «Καλή Σαρακοστή, Λάμπη μου».

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...