Παρασκευή 6 Μαρτίου 2020

Σαν ένας μικρός Θεός


Έπλυνε το πρόσωπό του στις βρύσες και ξέπλυνε το στόμα του από το αίμα. Την πρώτη φορά που είχε συμβεί, είχε τρομάξει πολύ και δεν ήξερε τι να κάνει. Τώρα πια ένιωθε ότι ακολουθούσε μια τυπική διαδικασία. Κούνησε τα δόντια του και είδε ότι όλα ήταν εντάξει. Μόνο λίγο αίμα έσταζε ακόμα από τη μύτη του που πίεσε για να σταματήσει.
Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι για μέσα κι ο Στάθης φόρεσε την κουκούλα να καλύψει το πρόσωπό του και πήγε στο τελευταίο θρανίο να κάτσει. «Αν μιλήσεις, κάηκες τσογλάνι» άκουσε πάνω από το κεφάλι του τη φωνή του Γορίλα, ενώ με μια δυνατή σπρωξιά πέταξε τον Στάθη στο πάτωμα. Ξανασηκώθηκε ψύχραιμα και ξανακάθισε στο θρανίο του.
Σε λίγο μπήκε ο καθηγητής. Είχαν μαθηματικά και εκείνος βιαζόταν να παραδώσει. Είχαν μείνει πίσω στην ύλη κι οι εξισώσεις δεν αστειεύονται. Πρέπει να τα εξηγήσει στα παιδιά για να είναι έτοιμα για το τέλος, στις εξετάσεις. Άλλωστε, ο κύριος Μαλτέζος δεν έχει να πει και πολλά με τα 13άχρονα. Του αρκούσαν οι αντιμεταθετικές και προσεταιριστικές ιδιότητες.
Ο Στάθης έκλαιγε βουβά, χωρίς να βγάζει άχνα. Παρακολουθούσε το μάθημα με σκυμμένο κεφάλι, ενώ τα μάτια του θόλωναν από τα δάκρυα που με βία προσπαθούσε να συγκρατήσει.
-Ε, εσύ εκεί πίσω με την κουκούλα! Δεν σ’ ενδιαφέρει το μάθημα και το ‘χουμε καταλάβει από τους ελεεινούς βαθμούς σου. (Γέλια από όλη την τάξη). Τουλάχιστον μην προσβάλεις τον καθηγητή σου φορώντας κουκούλα. Κοίτα στον πίνακα! Τι έλεγα τώρα Βλαχόπουλε;
-…………………………
-Κατάλαβα, πάλι κάτω από τη βάση θα πάρεις. Λοιπόν, πάμε παρακάτω.
Ο Στάθης Βλαχόπουλος ήταν μαθητής Δευτέρας Γυμνασίου, έχοντας χάσει μια χρονιά. Κανονικά θα έπρεπε να πήγαινε Τρίτη. Όταν ξεκινούσε το Γυμνάσιο, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι γονείς του ήταν ακόμα μαζί. Ο πατέρας του δούλευε πολλές ώρες, αλλά πάντα είχε χρόνο για τον γιο του. Τα σαββατοκύριακα πηγαίναν βόλτες, ενώ η αγαπημένη του απόδραση ήταν όταν πηγαίναν για Mountain Bike με τον πατέρα του. Εκεί ψηλά στα βουνά αισθανόταν σαν ένας μικρός Θεός.
Ξαφνικά στη Δευτέρα Γυμνασίου όλα άλλαξαν. Οι γονείς του χώρισαν. Τον πατέρα του δεν τον βλέπει σχεδόν ποτέ, γιατί μετακόμισε. Μάλιστα, πρόσφατα έμαθε ότι συζεί με μια ασκούμενη δικηγόρο που γνώρισε στο γραφείο του, πριν το κλείσει. Τώρα, έφυγε, πήγε σε άλλη πόλη κι άνοιξε εκεί νέο δικηγορικό γραφείο με την ασκούμενη του, πλέον κι ερωμένη του.
Ο Στάθης έμεινε μόνος με τη μητέρα του. Μια μητέρα που είναι πλέον η σκιά του εαυτού της. Όλο πίνει, δεν τρώει, δεν του μιλά και κάθεται στο σπίτι ξαπλωμένη στον καναπέ, βλέποντας τηλεόραση. Ο Στάθης έχασε κάθε ενδιαφέρον για τα μαθήματα, ενώ κανένας πια από τους γονείς του δεν ερχόταν στο σχολείο να μάθει για την πρόοδό του. Το ένα διαγώνισμα μετά το άλλο ήταν σκέτη αποτυχία, ενώ οι απουσίες του είχαν χτυπήσει κόκκινο. Εν τέλει, έμεινε και έπρεπε να επαναλάβει την τάξη.
Ο Γορίλας ήταν όνομα και πράγμα. Γιος αστυνομικού. Λεγόταν Λάκης Γορίλας κι είχε πρόωρη ανάπτυξη, φαινόταν σαν παιδί Λυκείου. Όλα τα παιδιά τον φοβούνταν γιατί κανένας δεν μπορούσε να τον νικήσει. Αυτός κι η παρέα του ζητούσαν χρήματα από τους συμμαθητές τους κι όποιος δεν τους έδινε τον πλάκωναν στα μπουνίδια. Ο Στάθης ήταν από τα μόνιμα θύματά του, αφού δεν είχε λεφτά, αλλά και κανέναν να τον υπερασπιστεί. Είχε μείνει μόνος, καθώς οι παλιοί συμμαθητές του τον έκαναν πέρα κι οι καινούργιοι δεν τον ήξεραν, ούτε ήθελαν να τον μάθουν. Μόνο ο Γορίλας τον πλησίαζε κάθε τόσο για να πάρει το χαρτζιλίκι του. Όσο δεν είχε λεφτά ο Στάθης, τόσο ξύλο έτρωγε κι έφτυνε αίμα στις βρύσες.
Κανένα παιδί δεν τολμούσε να μιλήσει, αλλά και κανένας καθηγητής δεν προλάβαινε να ασχοληθεί με την «τελειωμένη» περίπτωση του Στάθη. Προείχαν η ύλη και τα «νορμάλ» παιδιά.
Η δημόσια προσβολή του μαθηματικού μέσα στην τάξη ήταν το κλαράκι που έσπασε μέσα του. Δεν υπήρχε μέλλον γι’ αυτόν. Κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί μαζί του. Ο μόνος φίλος που του είχε μείνει από παλιά ήταν το ποδήλατό του, που καβάλαγε μόνος του πλέον και τράβαγε κατά τα βουνά. Αυτή ήταν η απόδρασή κι η ξεγνοιασιά του. Δεν είχε που αλλού να πάει. Σχολείο δεν τον ήθελε κανένας, ούτε οι συμμαθητές, ούτε οι καθηγητές. Σπίτι δεν μπορούσε να βλέπει σ’ αυτή την κατάσταση τη μάνα του. Ήθελε να φύγει μακριά. Ήθελε να πάει να βρει τον πατέρα του, αλλά κι αυτός ούτε που τον έπαιρνε πια τηλέφωνο.
Είχε σταματήσει να ξεκουραστεί στο ύψωμα που συνήθιζαν να κάθονται με τον πατέρα του. Είχε απίστευτη θέα με την πόλη στα πόδια τους. Σκεφτόταν όλα τα περασμένα και του φαίνονταν τόσο μακρινά. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του. Σήκωσε το δεξί του πόδι κι έδωσε ώθηση στο πετάλ, χωρίς να σκεφτεί πολύ. Πέταξε σαν ένας μικρός Θεός.
Την επόμενη μέρα στην κηδεία ήταν μόνο η μάνα του, οι θείες κι ο πατέρας του, που παρακολουθούσε από απόσταση. Ο Στάθης ήταν πια μια «τελειωμένη υπόθεση».

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020

Δαιδαλώδης διαδρομή


Ο καιρός φορτώνει τη θυμωμένη φύση του, μιμούμενος την κυκλοθυμία μου. Η λεωφόρος ακολουθεί -απαθής- τη γνωστή της δυσκαμψία κι εγώ εγκλωβισμένος στον στατικό χωροχρόνο, απελευθερώνω τη φαντασία μου σε αλλόκοτους λογισμούς. Πατάω γκάζι και μετά φρένο. «Πλήρωσα τη ΔΕΗ;». Μόλις απέφυγα με ένα ισχυρό αποτύπωμα στο πέλμα της ασφάλτου την αλλοπρόσαλλη κίτρινη κούρσα που θέλησε να συνευρεθεί άσπονδα μαζί μου, εισβάλλοντας ετσιθελικά μπροστά μου. Γκάζι, φρένο. «Πόσο με κούρασε η χθεσινή συζήτηση κι ως συνήθως δεν έβγαλε πουθενά». Η ματαιότητα της διαλεκτικής μέσα από το πρίσμα της συζυγικής αλλοφροσύνης.
Γκάζι, φρένο. Τη νοητική διαδικασία ταράσσει η πρόσκληση του ραδιοφωνικού παραγωγού που πουλά την πραμάτεια του, καλώντας μας σ’ ένα γευστικό ταξίδι. «Τηλεφωνήστε και κερδίστε». Φράση που κάνει το άδειο μου στομάχι να διαμαρτυρηθεί. Ώρα τρεις το μεσημέρι. Επιτέλους λίγο γκάζι!
Για λίγο. Το φρένο δέχεται και πάλι σ’ έναν περιοδικό ρυθμό την πίεση του ποδιού μου. Ξάφνου από το φανάρι προβάλλουν δυο – δυο τα υψωμένα μέσα μαζικής περιφοράς. Φάτσες κολλημένες με βαριεστιμάρα κι αδιαφορία στο τζάμι αναμένουν την καθέλκυση στον οίκο της αστικής τους ευμάρειας. «Όλα καλά, μαμά. Πάω να διαβάσω». Η κλασική ατάκα της εφηβικής διαφυγής, πέρα από τους τέσσερις τοίχους μιας καθωσπρέπει πολυτελούς έπαυλης.
Έβαλα τρίτη, νιώθοντας τη σαγήνη της επιτάχυνσης να δρα κατευναστικά στην αλληλουχία των συνειρμών μου, ενώ το μισάνοιχτο παραθύρι ανακατεύει έτι περαιτέρω τα άτακτα μαλλιά μου και τις σκέψεις μου. «Τελικά, πόσο στοίχισε το σούπερ μάρκετ;»
Αδιαφορώντας για τα εντός κι εκτός, εμμένω στ’ αυτά, φρενάροντας και εγκλωβίζοντας εκ νέου το σώμα στην απόδραση του νου. «Καλά τη ΔΕΗ. Το τηλέφωνο και το νερό τα πλήρωσα ή όχι ακόμα;» Μα πώς γίνεται να απωθώ ό,τι δεν με συνεπαίρνει, συμπεριλαμβανομένης και της άχαρης ζωής μου.
Ο δρόμος ανοίγει. Επιτέλους. Τρέχω σε πολλαπλάσια ταχύτητα από το μυαλό μου και ‘κεινο πειθήνια προσηλώνεται στις πρώτες στάλες που κοσμούν τον γυάλινο φράχτη γύρω μου. Η βροχή απομακρύνει τις φαντασιώσεις και στενεύει τη λεωφόρο, αφήνοντας ελάχιστα κι απρεπή περάσματα μέχρι εξυβρίσεως.
Σταματώ έξω από το σπίτι. Δεν θέλω ν’ ανέβω. Πάλι με περιμένει η ΔΕΗ, το Νερό, το Τηλέφωνο κι οι ανεκπλήρωτοι λογαριασμοί της ύπαρξής μου. Καλά είμαι εδώ. Ήσυχα κουρνιάζω στο κάθισμα. Ανάβω την πίπα μου, ασπίδα στην όξινη βροχή της πραγματικότητας. Ο υετός ρέει ασταμάτητα και δυνατά σε τόνο ευθύ και πλάγιο κι εγώ στη μέση στέκω ακούνητος, σκέτη χασμωδία στη μελωδία της μονοτονίας.
Εν τέλει αποφασίζω το μετέωρο βήμα. Παίρνω το ασανσέρ και γυρίζω το κλειδί της θωρακισμένης ασφάλειας. Αποθέτω βαριά και δύσθυμα το μουλιασμένο σακάκι μου στο πορτ μαντό της καλοστημένης ευτυχίας, προσθέτω άλλο ένα χαμόγελο πάνω στην ανέκφραστη πανοπλία μου και λέω «καλησπέρα».
Μια περίλαμπρη ιδέα απόδρασης πλημμυρίζει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα κι απελευθερώνει ορδές σεροτονίνης. Μιμούμαι την εφηβική παρόρμηση και προσθέτω σαρκαστικά και ύπουλα. «Έχω πολύ διάβασμα». Αποσύρομαι περιχαρής στον δικό μου στατικό χώρο, χωρίς γκάζι και φρένο. Απαλλαγμένος από λεωφόρους και λογαριασμούς, ελεύθερος να τρέξω στους δικούς μου λογισμούς. Αιχμή ονείρου στην παραδοξότητα της λογικής. Να πλάσω τον δικό μου χωροχρόνο. Χωρίς «πρέπει» και «δεν». Χωρίς οφειλές και παρακαταθήκες. Μόνο «ίσως» και «αν». Απορίες άλυτες και πυκνές σαν τα «γιατί» μιας δαιδαλώδους διαδρομής. Ανάβω ξανά την πίπα μου και σας καληνυχτώ.

Ικέτης

  Ο Ιούλης βάδιζε μανιασμένος. Νύχτα από βράχο σε βράχο, παρηγοριά το νιο φεγγάρι. «Διψώ». Ψιθύρισα.   «Δεν δικαιούσαι». Ξεκαθάρισ...